Prezime Hrvačević prisutno je kod Srba u centralnom delu Bosne (u Zenici i okolnim naseljima).
Slave Sv. Nikolu.
Prezime postoji i u obliku Hrvač u Bosutu kod Sremske Mitrovice, gde su došli iz Drivuše kod Zenice (došao Verner Hrvač).
Prezime postoji i u obliku Rvačević.
Stari Rvačevići (Hrvačevići) iz Maurovića u Radovlju vrlo su dobro znali svoju starinu, pa kazuju da su daljom starinom Vojvodići iz Krajine. Oni u Zimči bili su još prcizniji pa kazuju da su Vojvodići iz Varcara, (Mrkonjića) u Krajini, gdje i jeste bilo Vojvodića. Oni su 1925. godine još bili u svome starom prezimenu, dok su njihovi rođaci u Maurovićima i Moštru zadržali novije, Rvačević. Međutim, jedan njihov ogranak u Moštru vremenom je stekao prezime Krajišnik, po regiji iz koje su doselili, a druge su pored Krajišnicima, nazivali i Perićima, po njihovom pretku Peri Vojvodiću, odnosno Rvačeviću.
Međutim, nisu samo ovi Hrvačevići stekli ovo prezime po mjestu gdje su u određenom vremenskom periodu boravili, jer ih ima još. Doduše, oni se pišu kao Hrvačanin, u nešto izmjenjenoj varijanti i nesrodni su sa ovim podvisočkim. Hrvačanina ima sa slavom Sv. Đorđe i bili su na parohiji Kostajnica kod Dubice, dok su oni sa slavom Sv. Jovan mnogo brojniji. Oni su naseljeni u Kozarcu, Marićki i Omarskoj kod Prijedora, kao i u samom Prijedoru, a jedni u Gradišci.
Etimologija: Prezime nastalo po teritorijalnom poreklu rodonačelnika (postoji mesto Hrvačani/Hrvaćani kod Kotor Varoši).
Žrtve Drugog svetskog rata:
Naselje Maurovići (Visoko):
Hrvačević (Đuro) Kosava, rođena 1924. Srpkinja, ubijena 1944. kod kuće, Maurovići
Hrvačević (Pero) Bogdan, rođen 1921. Srbin, poginuo 1945. u NOBu, Zenica
Hrvač Cvije Borko, borac, rođen 1925, Plavšići, Zenica, radnik, Srbin, u NOB od februara 1942, poginuo na Sutjesci juna 1943. godine.
Učesnici Drugog svetskog rata:
Hrvačević Đorđa Milovan, borac 1. čete 2. bataljona, rođen 1919, Visoko, radnik, Srbin, u NOB od 1941, član KPJ, krajem rata načelnik štaba brigade. Umro 1969. godine.
Žrtve ratova 1991-1995:
Lazo Hrvačević, poginuo prilikom proboja iz Zimče ka Ilijašu 1992. godine.
Milan Hrvačević, zatočenik logora Visoko
IZVORI:
Đorđe Nikolajević, Šematizam pravoslavne mitropolije i arhidijeceze Dabro-bosanske za godinu 1882, Zemaljska tiskara, Sarajevo, 1882, str. 181
Mikica Ilić, Selo Bosut u Sremu (1706 – 2006.), Biblioteka “Gligorije Vozarević”- Sremska Mitrovica; suizdavač Ekološko društvo “Ušće” – Bosut, Sremska Mitrovica, 2012, str. 270
Dragislav Savić, Ko smo? Odakle smo? : Da se ne zaboravi, Eurografika Zvornik, Zvornik, 2017, str. 270
Borisav Čeliković (priređivač), Raška, knjiga 51, edicija Koreni, SANU i Službeni glasnik, Beograd, 2022, str. 277
Popis žrtava rata 1941-1945 (Bosna i Hercegovina), Muzej žrtava genocida, Beograd, 2008, str. 2813
Viktor Kučan, Borci Sutjeske, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, Beograd, 1996, str. 554
Relja Gavrić, Dobrinje, nezaborav postojanja, Socijalna misao, Beograd, 2002, str. 171
Miroslav Janković, Mrtvi vječna opomena živima, Polet Pres – Beograd, Pres – Pale, Beograd – Pale, 2001, str. 397
5. avgust 2025. u 03:29
Radovljanin
Pomaže Bog,
Istina… ako se ne varam postoje grobovi sa natpisom Rvaćević Vojvodić u istom kraju.
Isti su zvani i Vojvode zbog pretka koji je zaista bio Vojvoda u izvornom kraju. Priča se da su se daljom starinom prezivali i Štrbci / Pavlovići Štrbci, sa istom krsnom slavom u izvornim Štrbcima…
A Vojvodića u ovom obliku (osim Rvaćevića i Hrvača) je do nedavno još bilo u Zimči (čak postojala je i ulica s tim imenom ako se dobro sjećam).
A za vrijeme ovoga zadnjeg (još jednog) prokletog rata, u okolini pomenutog Radovlja, ARBiH je opustošila i počinila zvjerstva nad srpskim civilnim stanovništvom… danas su mnoga groblja zarasla a poneki grobovi izrešetani mecima… a oko drugih sve sama šuma kao da ih nikada nije ni bilo.