Tajanstveno poreklo Ane, supruge župana Stefana Nemanje Reviewed by Momizat on . O jednoj od najznačajnijih žena srednjovekovne Srbije istorija zna veoma malo, gotovo ništa Suprug joj je bio Nemanja, veliki župan, rodonačelnik loze Nemanjića. S O jednoj od najznačajnijih žena srednjovekovne Srbije istorija zna veoma malo, gotovo ništa Suprug joj je bio Nemanja, veliki župan, rodonačelnik loze Nemanjića. S Rating:
You Are Here: Home » Info » Zanimljivosti » Tajanstveno poreklo Ane, supruge župana Stefana Nemanje

Tajanstveno poreklo Ane, supruge župana Stefana Nemanje

O jednoj od najznačajnijih žena srednjovekovne Srbije istorija zna veoma malo, gotovo ništa

Suprug joj je bio Nemanja, veliki župan, rodonačelnik loze Nemanjića. Sinove, Vukana, Stefana i Rastka, učila je knjizi i veri. O njoj ostade zapisano da je bila „puna dobrih dela kao bisera i dragog kamenja“ i da je „tvorila ugodna dela pred Gospodom, u domu muža svojega.“ Zamonašila se istog dana kad se krune odrekao i u manastir stupio njen muž, „razdav imanje svoje ubogima“. I dano joj bi ime Anastasija, prepodobnoj.

Istorijski izvori o majci Svetog Save su vrlo oskudni. Iako je to žena koja je našoj istoriji i kulturi Srednjega veka podarila najznamenitiju ličnost i našoj pravoslavnoj Crkvi najvećeg narodnog svetitelja, o njoj se malo pisalo i vrlo malo pevalo.

Zanimljivo je da su njeni sinovi, Stefan Prvovenčani i Sveti Sava, pišući prilično opširne biografije njihovog oca Nemanje, majku spomenuli samo uzgred. Zabeležili su o njoj ono što se u Srednjem veku od žene, pa bila ona i vladaočeva, očekivalo i tražilo: dobra supruga, nežna mati, pobožna i milosrdna gospođa. Razlog ovome treba potražiti u ondašnjem pogledu na ženu, ali i u tome što su naši srednjovekovni pisci mahom bili monasi, čiju pažnju je žena mogla privući samo ako se odrekla sveta i ako je primila „anđeoski oblik“, tj. ako se zamonašila.

Mnogi istoričari su se bavili i pitanjem porekla Ane – majke Svetoga Save. Sav njihov trud, usled nedostatka izvora, zasniva se samo na pretpostavkama; tako se i dalje nagađa o njenom poreklu. Vesti o poreklu Nemanjine žene nema kod starijih pisaca; zabeležili su ih neki docniji. M. Orbin piše da je Desa, koji „vladaše u Humu, sve do Kotora, i u Gornjoj Zeti“, imao tri sina: „Miroslava, Nemanju i Konstantina, i oni behu pametni ljudi i dobri ratnici“. Posle očeve smrti nastavili su da vladaju u pomenutim oblastima, i „počeli su težiti za kraljevstvom Raške i Donje Zete. Skupivši, dakle, jaku vojsku uz pomoć bosanskog bana koji beše tast Nemanjin, pođoše u Zetu protiv kneza Radoslava“.

Lepa Ana, kći bosanskog bana

Tvrdnja Orbinova da je Nemanja oženjen ćerkom bosanskog bana ne zasniva se na istorijskom izvoru. Moglo bi biti da je Orbin zamenio Nemanju sa bratom Miroslavom, koji je bio oženjen sestrom bana Kulina. Za Orbinom se poveo J. Rajić pa je u svojoj istoriji zapisao da je Ana bila kći bosanskog bana Stefana Borića. Sledeći Rajića, istoričar Bosne, Vaso Glušac, o poreklu Aninom je zapisao: „Kao prvi bosanski vladar, spominje se 1154. godine ban Borić, o kome se inače ne zna gotovo ništa. Interesantno je da Jovan Rajić u svojoj Istoriji spominje da je Nemanja bio oženjen Anom, ćerkom bosanskog bana Stefana Borića. Prema tome, Sv. Sava je bio sin jedne bosanske princeze…“. U istom radu dalje Glušac tvrdi da je Ana sestra bana Borića: „Spomenuo sam kako Jovan Rajić piše da je Nemanjina žena Ana bila sestra (!) bosanskog bana Borića. Iako se to ne da proveriti, ipak je karakteristično da je to Rajić našao negde zabeleženo. Ali se pozitivno zna, da je sestra bana Kulina bila udata za Nemanjina brata Miroslava, kneza Humskoga…“ Da je Ana kći bana Borića tvrdio je i Siniša Bogdanović, samo što je po njemu ban Borić i Boris, sin Kolomana , kralja ugarskog, jedno lice, te bi po tome Ana bila kći Borisa Kolomanovića, a unuka kralja ugarskog Kolomana I. Ban Borić i Boris Kolomanović nisu isto lice. Boris Kolomanović je poginuo 1154. godine u borbi sa Kumanima, dok se ban Borić pominje sve do 1163. godine.

Dva sina, dva francuska krina

Tronoški letopisac je zabeležio da je Ana kći francuskog kralja i o tome donosi ovu legendu: „Kad se Nemanja spasao od braće, pomoću Sv. Đorđa, pobegne preko mora. Primi ga francuski kralj i zbog njegovog časnog držanja, mudrosti i mužestva dade mu kćer Anu za ženu. Živeo je duže vremena na dvoru kralja francuskog, svoga tasta, i tu su mu se rodila dva sina, Stefan i Vukan. Izaslanstvo srpskih velikaša dođe francuskom kralju da moli za Nemanju. Kralj pusti Nemanju i dva sina njegova, koje nazva pri rastanku „dva krina svoja’ kao „znamenje krvi francuskog kralja'“. Tako dođoše u pečat Nemanjin „dva krina“, a time Tronošac objašnjava i unošenje dva krina u grb „beli orao“ koji je Nemanja uzeo kad je raširio svoje carstvo. Istoričar Miodrag Purković navodi podatak da je Ana „roda fruškago“, dakle Francuskinja, ali je dodao da za to nema potvrde.

Pantelija Slavkov Srećković donosi sasvim novu vest u svojoj Istoriji: da je Ana bila kći Đorđa Bodinovića, kralja zetskoga. Većina istraživača smatra da je Ana Nemanjina vizantijskog porekla. U eseju M. Karanovića o Ani kaže se: „Domentijan u Životu svetih srpskih prosvetitelja Simeona i Save veli za majku Sv. Save da je bila velika kneginja Ana, kćer carigradskog imperatora Romana“. Prota Sava Petković u Napomenama uz Akatist Svetome Savi I, arhiepiskopu srpskome piše za Nemanju: „Oženjen je bio Anom, kćerkom grčkoga cara Romana, s kojom je imao tri sina: Vukana (velikoga kneza Zete, Trebinja i Huma); Stefana (potonjega Prvovenčanoga kralja) i Rastka (Sv. Savu) i nekoliko kćeri“.

Supruga Ana, nepoznata roda

Ovaj podatak o Aninom poreklu je prihvatio i dr Justin Popović u Spomenu prepodobne matere naše Anastasije srpske, majke svetoga Save, gde kaže: „Ana, kći grčkoga cara Romana IV (1168-1171) i supruga velikog srpskog župana Stefana Nemanje…“. On je ovo mišljenje ponovio i u biografiji Simeona i Save u svom dvanaestotomnom izdanju Žitija svetih. Ovaj podatak gubi važnost zbog pogrešnog datovanja vladavine cara Romana IV. On nije vladao kako je napisao J. Popović već sto godina ranije, pa zato ova pretpostavka gubi verodostojnost.

Interesantna je pretpostavka do koje je došao Svetislav Mandić, poveden vešću Stefana Prvovenčanog, koji je u biografiji svoga oca Nemanje zabeležio da je car Manojlo Komnin dao Nemanji „carski čin“, a uz to i jednu manju oblast svoga carstva, Dubočicu. S obzirom da su titule dobijali najbliži carevi srodnici (brat, sin, bratučed), ali i oni koji su to postali navodno uspostavljanjem porodičnih veza, Mandić smatra da je i Nemanjino dobijanje carskog čina i oblasti Dubočice u vezi sa nekim takvim događajem koji je u istoriji ostao nepoznat. Naime: „Car Manojlo Komnin dolazio je u Rašku u ratnim pohodima prvi put 1149, potom 1150. i 1155. godine, u vreme dok je na vlasti bio veliki župan Uroš II. Ratovanje protiv velikog župana 1150. godine bilo je odlučujuće.

Te godine je car, posle gušenja Uroševe pobune, primorao velikoga župana na poštovanje vazalskog statusa i na izvršavanje obaveza koje je taj status podrazumevao, a pre svega očuvanje mira u zemlji i davanje određenog broja vojnika u carevim pohodima. Radi buduće saradnje sa Raškom i zbog sprovođenja svojih planova, osobito u odnosu na Ugarsku, car je, u stvari, utvrdio sporazum, načinio ugovor o okončanju ratnog sukoba sa velikim županom. A kako je mir posle ratova obično praćen uzimanjem talaca od pobeđenih, ili je pak učvršćivan i osiguravan orođavanjem vladarskih porodica, ja mislim – kaže Mandić – da je sastavni i bitan deo toga ugovora, pored eventualnog uzimanja talaca, bio sporazum o ženidbi najmlađeg županovog sina sa carevom rođakom, njegovo odlikovanje ‘carskim činom’ i darivanje oblasti Dubočice. Ostali, stariji sinovi Uroša već su u to doba morali biti oženjeni, pa je najmlađem, Nemanji, dopalo da bude u središtu sporazuma između cara i velikog župana“. Iako ovo razmišljanje deluje uverljivo, pitanje porekla majke Svetog Save ipak je i dalje otvoreno. U pravu je Ilarion Ruvarac kada kaže: „Stefan Nemanja, veliki župan i samodržavni gospodin svoj Srpskoj zemlji i Dioklitiji (Zeti) i Dalmaciji (gornjoj) i Travuniji (kraj oko Trebinja), izrodio je sa suprugom Anom, neznana roda, sinove i kćeri…“ Time je Ruvarac hteo da kaže da je Ana Nemanjina nepoznatog porekla.

Pošto ove hipoteze nisu istorijskim izvorima potkrepljene, to se pored pitanja porekla javljaju i druga, kao: kada se i gde rodila majka Svetog Save, kako je provela mladost, kada i kako je došlo do udaje odnosno ženidbe i kada je umrla. Potpuno se slažemo sa dr Lazom Popovićem koji o majci Svetog Save kaže: „Uopšte je vrlo interesantno pitanje majke Rastka, jer po mom mišljenju: bez dobre majke nije bilo velikog sina, pa eto o toj njegovoj dobroj majci ćuti cela istorija… Začetak je Rastkov zato nešto drugo, neobično, izuzetno, izvanredno, baš kao i onda kad je u teška vremena poslao Bog Sina Svojega Jedinorodnoga…“

„Ne bi učesnik drugoga braka“

Srednjovekovni biografi nisu zabeležili gde su se Ana i Nemanja prvi put sreli, kada i u kojim godinama su stupili u brak. Teodosije, govoreći o vrlinama Stefana Nemanje, kaže: „Taj spomenuti muž, blagočestiv, bogobojažljiv, ništeljubiv, hrabrošću i vojnom veštinom sjajan kao niko drugi, svima dobrima na zemlji u sreći veoma izobilan, a uz to vrlinom, bezlobnošću i pravdom, milošću i krotošću ukrašen – uze, po zakonu, sebi ženu po imenu Anu“. Domentijan o ženidbi Nemanjinoj kaže: da je Nemanja došavši do mladićkog doba stupio u zakoniti brak i da mu je dat deo otačastva njegova, i to istočna strana. Od sina mu Save doznajemo da se nije dvaput ženio, već jedanput. Stefan Nemanja osim „žene svoje (Ane), Bogom danoga prvoga venca… ne bi učesnik drugoga braka“.

Ana i Nemanja rodili su tri sina: Vukana, Stefana (slika desno) i Rastka (slika levo). Posle rođenja Stevanova nisu dugo imali dece. U Žitiju Svetoga Save monah Teodosije zapisao je ovo o njihovoj želji da dobiju još jednog sina: „Mnogo vremena prođe i ne rodi više pomenuta blagočestiva Ana. Radi toga bejahu oboje u tuzi i žalosti jer im duše mnogo željaše da dožive još jedno dete.“

„Molili su se Svemogućem, svako za se, sa suzama: Vladiko Gospode Bože Svedržitelju, Koji Si negda poslušao Avrama i Saru i ostale pravednike koji su molili za čedo, usliši danas i nas, grešne sluge Svoje što Ti se mole. Daj nam, po Tvojoj dobroti, da dobijemo još jedno muško čedo, koje će biti uteha duši našoj i Tobom naslednik naše države i žezal starosti naše, na koga ćemo položiti ruke i počiniti. I dajemo Ti zajedničke obete: od začeća deteta od prirodne zakonite ljubavi i od postelje odlučićemo se, i svako za sebe u čistoti tela sve do kraja života sačuvaćemo se.“

Vuka, Deva a možda i Efimija

Prema Teodosiju, imali su i kćeri, ali koliko – to se ne zna. Podatke o ženskoj deci njihovoj sakupio je istoričar Miodrag Purković. On kaže da takozvani Novakovićev rodoslov pominje Nemanjinu kćer Vuku, a Tronoški rodoslov kći Devu, za koju se kaže da je sahranjena desno od ulaza u prvu pripratu u Studenici, levo od svoje majke… Možda je, piše Purković, Nemanja imao još jednu kćer, da ih je, dakle, bilo tri. „Na rodoslovnom stablu Nemanjića, živopisanom oko 1330. u priprati crkve Pećke patrijaršije, naslikana je pored Nemanjinog sina Vukana jedna ženska figura i obeležena je kao Efimija. To bi mogla da bude Nemanjina kći, kao što se u nauci već pomišljalo. Ako bi ovo bilo tačno, onda se ova treća Nemanjina kći nije udavala. To se vidi po tome što su na Lozama Nemanjića u Gračanici, Peći i Dečanima slikane samo one princeze koje se nisu udavale, koje su ostale do kraja života Nemanjićeve… Ženska figura na Lozi Nemanjića u Peći naslikana je na desnoj ivici freske u prvom redu, na mestu gde je, u istom redu, na levoj ivici, prikazana Nemanjina žena Ana. Primanjem uverenja da je ovo Nemanjina kći, teško možemo da objasnimo zašto ova Nemanjina kći nije naslikana na Lozi Nemanjića u Gračanici, rađenoj 1315, ni na velikoj kompoziciji rodoslovnog stabla Nemanjića, u Dečanima, slikanoj između aprila 1346. i aprila 1347. Ako bi se našle potvrde da se ova kći zamonašila, moglo bi se s više poverenja prihvatiti podatak Tronoškog rodoslova kako je jedna Nemanjina kći sahranjena uz majku u priprati crkve u Studenici. Šta je prirodnije nego da majka i kći, obe monahinje, imaju večno odmorište jedna pored druge.“

Purković upućuje i na izvore koji govore: da je „jedna, danas po imenu poznata, kći Stevana Nemanje bila udata za Manojla Komnina, brata epirskoga despota Mihaila Anđela Komnina“, i „da je jedna Nemanjina kći, čije ime isto tako ne znamo, bila udata za Tiha, s kojim je rodila docnijeg bugarskog cara Konstantina Tiha (1258-1277)…“. Zbog oskudice podataka teško je dalje o njima govoriti, pogotovu što se godine njihovog rođenja i udaje ne poklapaju sa godinama rađanja dece u Nemanjinoj porodici.

Časna žena u domu muža svojega

Iako o Aninom školovanju nemamo podataka, izgleda da je bila za ondašnje prilike prilično obrazovana žena, što se može zaključiti na osnovu obrazovanja njenih sinova Stevana Prvovenčanog i Svetog Save, koji su prve osnove vaspitanja i obrazovanja dobili od svoje majke. Ona im je usadila i prve iskre pobožnosti i ljubav prema knjizi. Izgleda da je imala snažnog uticaja i na svoga muža, koji je isto tako bio veoma pobožan. Uopšte je poznato da su majke svih velikih ljudi imale veliki psihofizički, moralni i intelektualni uticaj na genij i stvaralaštvo svojih sinova, pa je to slučaj i sa majkom Svetog Save.

Imajući u vidu zauzetost Nemanjinu javnim i državnim poslovima, sigurno je da je najveću brigu o vaspitanju svoje dece vodila pobožna Ana. Zato joj se sin Stefan u životopisu svoga oca odužio lepom pohvalom. U opisu podizanja hrama Presvete Bogorodice kaže: „Ukrasiv ga svima pravima crkvenim, ustanovi u njemu sabor črnaca (tj. monahinja), sa časnim bogoljubivim podruž(i)jem svojim, po imenu Anom. I predade joj hram Presvete, da se stara o njemu po svakome delu i o črncima (tj. kaluđericama) koje ustanovi u tom manastiru svetom. A ona slušaše sa svakom poslušnošću i dobrodušnošću, čuvajući hram Presvete Bogorodice, predani joj ovim njenim svetim gospodinom. Jer o ovoj reče Mudri (premudri Solomon): „Časna žena u domu muža svojega više vredi od bisera i dragoga kamenja“ (Priče Solomonove, 31, 10). Zemaljski misle o biseru i (dragom) kamenju. Trošni su kamen i biseri; a prorok misli na onoga koji je pun dobrih dela kao bisera i dragog kamenja. Na to se ona ugleda, tvoreći ugodna dela pred Gospodom u domu muža svojega…“

Bez obzira na veliku Nemanjinu zauzetost, ne može se isključiti i njegova velika uloga u vaspitanju svoje dece. O tome nam svedoči Teodosije: „Rodiše im se sinovi i kćeri, koje prosvetliše Božanstvenim krštenjem, i naučivši ih svetim knjigama i vrlinama veseljahu se u Gospodu.“

Ana je bila veoma nežna prema deci. Kada se Rastko spremao da ode u Svetu Goru, da se roditelji ne bi tome dosetili zatražio je dozvolu od njih da ide u planinu u lov. Pošto je od oca dobio blagoslov, odlazi kod matere: „I mati, kao svaka mati, zagrli ga i celiva s ljubavlju, pa ga otpustiše s mirom, ali mu zapovediše da se brzo vrati. Jer ne znađahu da neće tražiti jelene, no izvor života, Hrista, da Njime napoji ujelenjenu dušu svoju, raspaljenu ognjen od čežnje ljubavi Njegove“. Kada su se iz lova vratili pratioci Rastkovi i saopštili roditeljima o nestanku sina, „od žalosti umalo ne svisnuše“. Ovo mesto ukazuje na snažnu ljubav roditelja prema deci, a posebno pobožne Ane. Da bi je utešio, Nemanja je materi i prisutnima rekao: „Budite hrabri, nećemo se žalostiti zbog ovoga! Neće propasti sin moj. Bog, Koji mi ga je mirne nade dao, udostojiće me da ga vidim i da se nasitim ljubavi njegove.“

I dano joj bi ime Anastasija

Od ovoga događaja naši izvori više ne pominju majku Svetog Save do njenog monašenja. Doduše, Teodosije pominje jedno duže pismo monaha Save u kome poziva oca u manastir, a kraj pisma posvećen je majci Ani: „A dobra gospođa i mati moja na isti način, radi Boga, kod kuće od svega da se oslobodi!“, savetujući i nju da ide u manastir, što je i učinila.

Kada je početkom 1195. godine na vizantijski carski presto došao car Aleksije III, tast Stevana Prvovenčanog, carigradski dvor je želeo da mesto Nemanje na srpski presto dođe Nemanjin sin Stevan. Želju carigradskog dvora Nemanja je lako prihvatio, jer je i sam želeo da poslednje dane svoga života provede kao monah u molitvi i postu, da bi pošao poput svoga sina – Save. Sava ga je inače stalno iz Svete Gore pozivao da mu dođe, pa da u postu i molitvi u živopisnoj Svetoj Gori provedu zajedničke dane.

Na Blagovesti 1196. godine odrekli su se svetovnoga života Nemanja i Ana i iz ruku episkopa Kalinika primili monaški postrig. Nemanja je dobio ime Simeon, a njegova žena Ana ime Anastasija. Anastasija je otišla u manastir Sv. Bogorodice u Toplici, a Simeon u svoju zadužbinu Studenicu. Sveti Sava o ponašanju svojih roditelja kaže: „Razdav sve imanje svoje ubogima i rastade se od države svoje i dece svoje i žene svoje, Bogom danoga prvoga venca – jer on ne bi učastnik drugoga braka – i učini sebe udeoničarem neiskazanoga i časnog i svetoanđelskog i apostolskog lika, malog i velikog. I dano mu bi ime gospodin Simeon, meseca marta 25, na sveto Blagoveštenje, godine 6703. (1195).

U isti dan i bogomdana mu supruga, pređe gospođa sve Srpske zemlje, Ana – i ona primi ovaj sveti lik. I dano joj bi ime: gospođa Anastasija“. Jasno se vidi da su se Nemanja i Ana zamonašili istoga dana od episkopa Kalinika. Nemanja je primio malu, a potom i veliku shimu. Zbog nedostatka podataka, nije jasno gde i kada je primio veliku shimu. Za Anu se kaže da je primila „sveti lik“, nema pomena o velikoj shimi.

Grob u priprati Bogorodične crkve

O monaškom životu monahinje Anastasije nemamo nikakvih podataka, pa zato mnogi istoričari veruju da je umrla ubrzo pošto se zamonašila. Umrla je u manastiru Sv. Bogorodice, mada R. Grujić smatra da je docnije i u Rasu osnovan ženski manastir, gde je monahinja Anastasija provela poslednje godine života. Kao dan smrti se navodi 21. jun, a ponegde 21. jul; verovatno se radi o grešci prepisivača. Pošto je godina njene smrti nepoznata, to su neki istoričari pokušavali da je iz jedne beleške arhimandrita Save približno odrede. Naime, kad je arhimandrit Sava sastavljao pravila o životu monaha u manastiru Studenici, zapisao je: „vječnaja pamjat“ monahinji Anastasiji. Kako je Sava sastavljao ta pravila između 1209. i 1216. godine, to nas ova beleška upućuje na to da je u vreme pisanja tipika monahinja Anastasija bila umrla.

Na osnovu dosadašnjih saznanja, većina istoričara uzima za godinu njene smrti 1200. ili 1199. godinu.

Do skora se nije verovalo da je dovoljno pouzdan podatak da je Anastasija sahranjena u Studenici. Najnovijim istraživanjima utvrđeno je da je sahranjena u priprati Bogorodične crkve manastira Studenice. Ostaje i dalje nepoznato kada je iz manastira Sv. Bogorodice preneta u Studenicu. Iznad groba očuvana je freska monahinje Anastasije kako kleči pred likom Sv. Bogorodice, kao i natpis: „Presvjataja Djevo i Boga našego mati, primi moljenija rabje svojej monahinji Anastasiji.“

Zbog svoga života i rada, Nemanjina žena Ana, majka prvoga kralja Stefana Prvovenčanog i prvog narodnog prosvetitelja i arhiepiskopa Sv. Save, zaslužila je da se o njoj više govori. Na žalost, izvori o njoj su veoma šturi, tako da su mnogi događaji iz njenog života ostali za nas tajna.

IZVOR: dr Predrag Puzović, „Srpsko nasleđe“ br. 5, 1998. godine


Komentari (4)

  • viktor.teodorović

    * ako je srpska istoriografija hendikepirana voljom za pronalazak rodoslovnog stabla ovakve neponovljive ličnosti kao što je ana, ne samo supruga nemanjina, već i kćer francuskog kralja, zašto ne zamolimo francuske istoričare da nam pomognu u rasvjetljavanju istine..možda oni imaju više podataka jer su više vodili brigu o svome plemstvu…prijedlog za entuzijaste !

    Odgovori
  • tamara

    O monaškom životu monahinje Anastasije nemamo nikakvih podataka, pa zato mnogi istoričari veruju da je umrla ubrzo pošto se zamonašila. Umrla je u manastiru Sv. Bogorodice, mada R. Grujić smatra da je docnije i u Rasu osnovan ženski manastir, gde je monahinja Anastasija provela poslednje godine života. Kao dan smrti se navodi 21. jun, a ponegde 21. jul; verovatno se radi o grešci prepisivača. Pošto je godina njene smrti nepoznata, to su neki istoričari pokušavali da je iz jedne beleške arhimandrita Save približno odrede. Naime, kad je arhimandrit Sava sastavljao pravila o životu monaha u manastiru Studenici, zapisao je: „vječnaja pamjat“ monahinji Anastasiji. Kako je Sava sastavljao ta pravila između 1209. i 1216. godine, to nas ova beleška upućuje na to da je u vreme pisanja tipika monahinja Anastasija bila umrla.

    Na osnovu dosadašnjih saznanja, većina istoričara uzima za godinu njene smrti 1200. ili 1199. godinu.

    Do skora se nije verovalo da je dovoljno pouzdan podatak da je Anastasija sahranjena u Studenici. Najnovijim istraživanjima utvrđeno je da je sahranjena u priprati Bogorodične crkve manastira Studenice. Ostaje i dalje nepoznato kada je iz manastira Sv. Bogorodice preneta u Studenicu. Iznad groba očuvana je freska monahinje Anastasije kako kleči pred likom Sv. Bogorodice, kao i natpis: „Presvjataja Djevo i Boga našego mati, primi moljenija rabje svojej monahinji Anastasiji.“

    Zbog svoga života i rada, Nemanjina žena Ana, majka prvoga kralja Stefana Prvovenčanog i prvog narodnog prosvetitelja i arhiepiskopa Sv. Save, zaslužila je da se o njoj više govori. Na žalost, izvori o njoj su veoma šturi, tako da su mnogi događaji iz njenog života ostali za nas tajna.

    IZVOR: dr Predrag Puzović, „Srpsko nasleđe“ br. 5, 1998. godine meni se to svidja ♥

    Odgovori
  • IZVORI ?

    Ako nema izvora i dokumenata u srpskoj istoriografiji da li smo se potrudili pa zatražili strane izvore, recimo francuske ako kažu da roda fruškoga, ili vizantijsk, pa možda i madžarske. Negde bi moralo biti nešta zapisano……! Nije dovoljno napisati samo Tajanstveno poreklo Ane – idemo da tajnu otkrijemo !

    Odgovori
  • Ivan Karličić

    O poreklu Nemanjine žene Ane nedavno sam na internetu pročitao podatak da je bila hrvatska plemkinja i da je to osnovni razlog zašto je naše sveštenstvo sakrilo njeno poreklo. Glupo je što takve stvari kriju – ukoliko su istinite – jer Hrvati su u to vreme još bili veoma čvrsto vezan deo Srba koji tada skoro nikako nije imao slučaje ratovanja sa pravoslavnim Srbima, a bliskost je nasleđena iz 9.veka kada je u vreme srpskog cara Krepimira Oštrivojevića (vladao 815-840) cela Hrvatska bila deo Srbije, zapravo deo srca Srbije, onog što je ostalo od Srbije nakon što su tuđinski podmetnuti mutanti veštački narodi okupirali nekadašnji etnički čist srpski kontinent Evropu-Jerebu, jer kako je dokazao jedan od naših najvećih istoričara današnjice progonjeni prof dr Jovan I. Deretić, Evropa je nastala raspadom Velike Srbije i svi evropski jezici su veštački derivati/izvedenice srpskog jezika uglavnom sklepani u srednjem veku.

    Srpsko osećanje srpskog plemena Hrvata jako je još uvek u 10.veku i kod takozvanih „najstarijih Hrvata“ čakavaca da i ne govorimo o Hrvatima štokavcima koji su tek između 17. i 19.veka pod pritiskom Beča, Vatikana i Londona napustili svoju srpsku nacionalnu svest i prigrlili veštačko „hrvatsko“ ime. Srpsko osećanje takozvanih „najstarijih Hrvata“ u 10.veku vidi se i po tome što je raški kralj Časlav bio priznavan od bana Tomislava za vrhovnog kralja Hrvatske, a u vreme kada je Časlav izdao Srbe i sarađivao sa svojim rođakom krvožednim bugarskim carem Simeonom (vladao 893-927) u genocidu nad Srbima 924.godine, srpske izbeglice su se sklonile kod svoje tadašnje braće u Hrvatsku – što bi u 20. i 21.veku bilo nezamislivo.

    Hrvat u srednjem veku značio je pripadnika srpskog pokatoličenog plemena koji je nazvan po srpskoj feudalnoj porodici Krvat-Hrvat, u prevodu: krvolok jer ta porodica potiče od srpskih žrtvenih vračeva-žrečeva kulta kibelizma iz Anine Doline/Anadolije iliti Male Azije. Hrvat u srednjem veku psihološki nije isto što i Hrvat danas mada su pošli putem pro-germanskog otcepljenja od Srpskog Carstva već početkom 9.veka. Pošto pojam „Hrvat“ u 12.veku u doba Nemanje nije imao loš prizvuk kao danas besmisleno je što zvanična crkvena ustanova zataškava moguće hrvatsko poreklo Nemanjine žene Ane, ali verovatno je to onaj sindrom „nacionalizma Sudnjeg Dana“ koji je opisao istoričar pok.Milorad Ekmečić (1928-2015) kada je objasnio kako je došlo do deformacije da se iz verskog fanatizma nacija poistoveti sa crkvenom pripadnošću.

    Pošto sam dokazani direktan potomak Vukana Nemanjića, kralja Duklje i Dalmacije (na vlasti 1190-1208, baštinika dukljanske kraljevske titule iz 1077. i donekle papske carske krune za Duklju iz 680.godine), i njegove kćeri Jevrosime zvane drugačije pogrčeno Jefimija i Jefimijinog muža grbljanskog bana Vladimira Ilijana Grbljanovića, i knjaza/vojvode Nikše – sina Jefimijinog i Vladimirovog-Ilijanovog, osvrnuću se ovde na jedan isečak iz vašeg napisa, da ne kažem latinštinom teksta. Svakako kroz svog pretka Nemanju potomak sam i Nemanjinog pretka rimskog cara-savladara Likinija Srbina iz 4.veka, a pošto je Likinije Srbin potomak bračnog para Isusa Hrista i Marije Magdalene (koji su oboje Srbi iz drevne svete srpske zemlje Pale Stine) to čini i mene pripadnikom loze Despozina, potomaka Gospodnjih, što mnogima ovde smeta da se pominje i hteli bi da uguše pravu istinu. Da bih pojasnio rečenice u kojima pominjete mog direktnog ženskog pretka Jevrosimu/Jefimiju Nemanjić, navodim odnosno uobičajenom latinštinom rečeno: citiram to što ste rekli:

    „Na rodoslovnom stablu Nemanjića, živopisanom oko 1330. u priprati crkve Pećke patrijaršije, naslikana je pored Nemanjinog sina Vukana jedna ženska figura i obeležena je kao Efimija. To bi mogla da bude Nemanjina kći, kao što se u nauci već pomišljalo. Ako bi ovo bilo tačno, onda se ova treća Nemanjina kći nije udavala.“

    GREŠKA. To je Vukanova kći – zato je naslikana pored Vukana – i jeste se udavala, od nje smo mi brojni potomci, milioni nas. Udala se za grbljanskog bana Vladimira Ilijana Grbljanovića kog neki pominju pod imenom ban Ilijan Ugrinović iz sela Krtole kod Tivta, današnjeg sela Lučinci. Njihov sin je knjaz ili vojvoda Nikša, moj direktni predak po ocu i rodonačelnik rovačkih plemena.

    U vašem napisu se dalje veli:

    „To se vidi po tome što su na Lozama Nemanjića u Gračanici, Peći i Dečanima slikane samo one princeze koje se nisu udavale, koje su ostale do kraja života Nemanjićeve… Ženska figura na Lozi Nemanjića u Peći naslikana je na desnoj ivici freske u prvom redu, na mestu gde je, u istom redu, na levoj ivici, prikazana Nemanjina žena Ana. Primanjem uverenja da je ovo Nemanjina kći, teško možemo da objasnimo zašto ova Nemanjina kći nije naslikana na Lozi Nemanjića u Gračanici, rađenoj 1315, ni na velikoj kompoziciji rodoslovnog stabla Nemanjića, u Dečanima, slikanoj između aprila 1346. i aprila 1347.“

    OBJAŠNJAVAM SAD VAŠU ZABUNU. Jevrosima je naslikana u redu onih koje se nisu udavale i koje su navodno ostale do kraja života bez muževljevog prezimena, iz jednog prostog razloga, ali vrlo mračnog: Vukanovoj kćeri Jevrosimi/(J)Efimiji rođeni brat Stefan Vukanov Nemanjić je u jagmi za vlast oko 1242. ili malo kasnije zaklao muža bana Vladimira Ilijana Grbljanovića, tako da je ostala udovica i odvela sina Nikšu, mog pretka, u rod kod svojih Nemanjića da dečaka odgajaju oni koji su mu oca ubili.

    Učinjeno je to iz straha i koristoljublja da bi dečak od svoje krvoločne ujčevine imao kakvu-takvu podršku da raste kao pripadnik vladarske porodice. Njegov ujak Stefan Vukanov Nemanjić je radi iskupljenja brojnih zlodela dao da se od dela opljačkanog novca od naroda robovskim radom sazida njegova zadužbina manastir Morača 1252.godine. Na krovu nedograđenog manastira se tada igrao mali Nikša pa su mu sveštenici tepali „mali Nemanjić“ iako je bio Nemanjić po majci, a ne po ocu. Vraćanje Jevrosime u roditeljski dom posle ubistva muža razlog je tome što je naslikana među onim princezama koje su ostale u devojačkom prezimenu. Na lozi u Gračanici ili u Dečanima nije naslikana jer ona nije Nemanjina kći već unuka, mada neki izvori pominju da je Nemanja imao istoimenu kći Jefimiju udatu za vladara Soluna što može izazvati dodatnu zbrku.

    U Nikšićkoj Župi i Rovcima najmnogobrojni su potomci vojvode Nikše, rodonačelnika plemena Nikšića i Rovčana (čiji je ogranak moje prezime), koji se doselio iz sela Krtola u Grblju negde krajem 13. veka. Vojvoda ili kako ga neki kasniji izvori nazivaju, knjaz Nikša je bio sin grbljanskog bana Vladimira (Ilijana) Grbljanovića i Jevrosime (Efimije), ćerke kralja/župana Vukana, najstarijeg sina Stefana Nemanje, začetnika loze Nemanjića. Stefan Vukanov je bio graditelj manastira Morače i kod njega (ujaka) je Nikša proveo neke dečačke dane iako mu je ujak zaklao oca. Tako ga je jednoga dana u manastiru Morači ugledao jedan srpski sveštenik, isposnik, pa saznavši koga je porekla reče mu: ,,E dabogda od tebe, sine, ostao široki trag po svim srpskim zemljama“.
    O poreklu mog prezimena i mnogih drugih prezimena od kralja Duklje i Dalmacije Vukana Nemanjića te od rimskog cara-savladara Carkosa Likinija Srbina i preko njega od bračnog para Isusa Hrista i Marije Magdalene, opširno sam pisao uz polemiku sa netrpeljivim pripadnicima redakcije u poglavlju o prezimenu Karličić na portalu Poreklo, a doticao sam se te teme odgovarajući na provokacije podmetnutih anonimnih agenata redakcije i u poglavlju o prezimenu moje majke Kaličanin, nazdravlje mojoj majci i nama. Ko želi može tamo o ovoj oblasti detaljnije pogledati.

    Odgovori

Ostavi komentar

© 2012- 2013 POREKLO poreklo.rs

Scroll to top