Stojan Karadžić, Vuk Šibalić: „Drobnjak i porodice u DROBNJAKU i njihovo porijeklo“, II dopunsko izdanje, Beograd, 1997, IŠ ‘Stručna knjiga’
SRDANOVIĆI
(žive na Kosorićima i Donjoj Bukovici)
Srdanovići su ogranak Kosorića, a sadašnje prezime su dobili po Srdanu Kosoriću, sinu popa Milije, koji je poginuo na Žurimovima 1806. godine. Srdan je imao sinove Miliju, koji je bio knez, Milutina i Petra. Milija je bio dobar junak; učestvovao je u ubistvu Smail-age Čengića, komandujući jednim dijelom vojske. Godine 1853. zatočili su ga Turci u Mostaru, a brata Petra su iz osvete ubili Moračani 1839. godine u Bukovičkoj gori.
Pavle Srdanović, narednik crnogorske vojske, učesnik balkanskih i Prvog svjetskog rata, nalazio se u Komitskom pokretu 1916-1918. godine. I u NOR-u 1941-1945. bio je istaknuti učesnik i aktivista.
Mirko Srdanović je sa svojim sinom obješen u Baru za vrijeme austrougarske okupacije.
Slave Đurđevdan, a prislužuju Nikoljdan.
IZVOR: Stojan Karadžić, Vuk Šibalić: Drobnjak i porodice u Drobnjaku i njihovo porijeklo, 1997, priredio saradnik portala POREKLO Vojislav Ananić
23. decembar 2015. u 09:06
Bojana
Postovani,
o poreklu Srdanovica, postoji nova knjiga
SRDANOVICI KOSORICI
3. novembar 2020. u 23:50
Darko Kosoric
Molim Vas da mi pokusate pomoci oko nabavke knjige SRDANOVICI KOSORICI,bio bih Vam neizmjerno zahvalan!
S postovanjem
Darko Kosoric
14. maj 2026. u 22:20
Milan Srdanović
Prvi pomen Srdanovića je u Svetostefanskoj hrisovulji, odnosno, Povelji manastiru Banjska, kojom je sveti kralj Milutin odredio obaveze naroda prema manastiru, koji je trebao da bude i mesto sahrane kralja Milutina. Dakle, manastir Banjska je građen od 1312. do 1316. godine, pa je u tom periodu pisana i hrisovulja.
“Smil Srdanović sa braćom” je taj koji se prvi od Srdanovića pominje u nekom dokumentu, ali je nejasno iz kog mesta.
U sledećem pasusu se pominje “Srdan sa braćom” iz katuna Šišatovaca. Inače su retka prezimena u povelji.
Sledeći pomen Srdanovića je u Dečanskoj hrisovulji, kojom je Milutinov sin, Stefan Uroš III Nemanjić, dao pomoć novosagrađenom manastiru Dečani (1330.g.).
Svi su morali da pomažu manastir – neko radom, neko novcem, neko u žitu, domaćim životinjama, zanatskim proizvodima… Bilo je i “stalno zaposlenih” u manastiru. “A evo koji htedoše da budu sokalnici… ” Tul i Miroje Srdanović iz Istinića, mesta pored Dečana. Istoričar Borislav Radojković smatra da su sokalnici radili u manastirskoj kuhinji, ali i druge zanatske i transportne poslove, pa su imali viši društveni ugled od zemljoradnika.
“A ovo su međupci…” U Komaranima (Nova Varoš), Draguj Srdanović.
I dalje, Urošev naslednik, Car Dušan Silni, u osnivačkoj povelji manastira Svetih Arhanđela kod Prizrena, pominje Dobroslava Srdanovića.
Srdanovića ima i muslimana, na području Plava i Gusinja. Smatra se da su prešli u islam kada su Turci već gubili moć u Šumadiji, ali o tome nek oni razmišljaju
Srdanovića ima i katolika, uglavnom poreklom iz Omiša.
O Srdanovićima Drobnjacima, eto, postoji knjiga i porodično stablo, ali ne treba uzimati zdravo za gotovo da su svi Srdanovići Drobnjaci. Po toj priči, prvi Srdanović je Milija, Srdanov sin, dakle oko 1800. godine.
U popisu beogradskog stanovništva iz 1733-4. godine se pominju Jovan i Ilija Srdanović.
Moji Srdanovići, iz Grocke kod Beograda, slave svetog Jovana Krstitelja, a u Grocku su došli oko 1800. iz Crne Gore, mada predanje kaže da su prvo bili u Zemunu, pa u Leštanima, Umčarima i tek onda u Grockoj.
Srdanovića ima i u Mačvi, Sarajevu, po Vojvodini…
Samo želim da se ljudi ne opuste i kažu “Mi smo Drobnjaci”, a ne potrude se da istraže pravo poreklo.
Pozrav svim Srdanovićima