Poreklo prezimena Bjelica

12. februara 2012.

komentara: 1

BJELICA (p), u Bijeljanima, Potkubašu, Blacama, Ljutom Dolu i Meči (Dabar). Ima ih u Vrbici kod Bileće i u Bileći, Podbrežju (Konjic) i Mostaru. Porijeklom su iz Prediša u Crnoj Gori. U Bijeljane su doselili „po kugi“ (oko 1834). Slave Jovanjdan. U Potkubaš je, takođe oko 1834, doselio Petar, sin Šćepanov, sa pet sinova. Iz Potkubaša su neki prešli u Blaca. Ovi u Blacama slave Petkovadan, a prislužuju Jovanjdan. U Blaca su, oko 1845. došli Boško i Musa, sinovi Dajice Andrića, Po njemu neke porodice Bjelica u Potkubašu i Blacama zovu i Andrići. U Ljuti Do su došli iz Meče. Njihov predak Vuko Boškov Abramović došao je iz Prediša u Dabar „zbog dužne krvi“. Njega je Ali-paša Rizvanbegović naselio na svoju zemlju u Meči. Poslije izvjesnog vremena Vukovi sinovi (Savo i Milo) prešli su u Luku (Nevesinje) ali su se uskoro vratili u Meču. Savo je sa sinovima prešao iz Meče u Ljuti Do, a Milo sa svoja četiri sina ostaje u Meči (248:27.39.41).
U Vrbicu su Bjelice doselili iz Banjana, a u Podbrežje iz Dabra. Iz Dabra je neki Bjelica otišao u Mostar. gdje je radio „kao hamal“, a sinovi mu u Podbrežju otvorili trgovinu. Bjelice u Mostaru slave Nikoljdan, a u Podbrežju Petkovicu (59:173,339). Dosta podataka o bratstvu Bjelice objavio je Obrad M.Samardžić. Po ovom autoru hercegovačke Bjelice potiču od potomaka Bjela Bjelana-Bjeloja Orlovića iz Prediša u „Bjelicama crnogorskim“. Za Bjelice nastanjene u nevesinjskom kraju kaže da su od roda Milića iz Bjelica i da su potomci vojvode Miloja Orlovića. Godine 1878. ili 1879. iz Bjelica je došao Sergej i nastanio se u Sopiljima. Poslije Prvog svjetskog rata njegovi potomci su preselili u Nevesinje. Slave Jovanjdan. (208:266-269)
Iz porodice Bjelica iz Bijeljana potiče narodni heroj Bjelica Nikola. zvani Breda (1919-1944). U borbama za oslobođenje Bileće istakao se ličnim primjerom i hrabro pao 29. septembra 1944, godine.

Izvor: RISTO MILIĆEVIĆ – HERCEGOVAČKA PREZIMENA, Beograd, 2005.

Naredni članak:
Prethodni članak:

Komentari (1)

Odgovorite

Jedan komentar

  1. Vojislav Ananić

    BJELICE, u Jasikovcu — pet kuća

    Bjelice u Jasikovcu, doselile su se iz Vrbice u Goslić, oko 1830. godine, ovim slučajem: Krcun Petrov Kankaraš, ostade udovac u mladim godinama i oženi se udovicom nekoga Bjelice iz Vrbice, koja mu dovede muško dijete. Ime mu je bilo Luka. Krcun ga podigne i oženi. Jedne jeseni Luka sa jednim komšijom ode u Vrbicu, kod svojih rođaka na viđenje. Otuda se vrati preko Somine i razdvoje se ne bi li što ulovili. Ovaj čuje pušku u pravcu kuda je Luka pošao i stane ga zvati, ali ga ne bude. Kad naveče dođe kući i vidi da Luka nije dolazio, kaže kako je bilo. Uzalud su ga tražili nekoliko dana, nikad nije pronađen. Pretpostavljalo se da je pao u jamu.
    Kad je Luka nestao, ostade mu nevjesta Marica u drugom stanju i rodi mu sina Milovana. Milovan Maričin (tako su ga zvali), bio je oženjen sestrom Draga
    Obradova, čuvenoga junaka iz Grahova i imao je dva sina: Bećka i Petra. Bećko je imao Andriju, Blagoja, Pavla i Iliju. Andrija je umro od »španjolske groznice«, Blagoje je odselio u Vojvodinu, a Ilija je poginuo od partizana u drugom svjetskom ratu; ni od jednog nema nasljedstva. Pavle sa sinovima Radom i Danilom, živi u Jasikovcu. Rade ima sina Dragana, a Petar Milovanov imao je sedam sinova; Lazara, Savu, Stanka, Nikolu, Vasilija, Jeremiju i Đorđija. Dva su posljednja mladi pomrli. Lazar je poginuo u NOB-i 1942. godine. Ostao mu je sii Milovan. Ova četvorica ostalih imaju muške djece. Nikola ima Milivoja i Milorada, Slavko ima Miladina, Marijana, Boža i Šćepana; Milovan ima Zorana i Veska, Vasilj — Ratka i Vlatka.
    Slave Petkovdan, 27. oktobra.
    Genealogija — pasovi: Dragan đak, Pavle, Bećko, Milovan, Luka.

    B J E L I C E, na Krscu

    Bjelice na Krscu, jedna kuća. Došli su oko 1860. godine, sa Bogdašića, iznad Bileće i naseli se na ravni Krstac. Došao je Miloš sa tri sina: Pejom, Trifkom i Turkom. Pobjegli su od turskog zuluma, jer su brata Miloševa Turci po noći sasjekli, kod tora.
    Pejo Milošev imao je sinove Toma i Iliju. Tomo Pejov: Andriju, Krsta, Jovana i Obrena. Andrija je umro u Americi, a Jovan kod kuće, oba neženjeni. Krsto Tomov ima tri sina: Aleksu, Petra i Pavla. I Krsto i brat mu Obren odselili su u Vojvodinu. Đoko ima sina Tomicu, a ovaj Momčila. Ilija Pejov imao je: Kojicu, Đoka i Draga. Kojica je umro neženjen od »španjolske groznice«, Drago je sa sinovima odselio u Vojvodinu, a Đoko ostao i živi na starevini, u Krscu. Đokov sin Milan ubijen je pred svojom kućom, noću, iz potaje, i nikad se nije saznalo od koga je poginuo. Tripko je imao sinove Mićka i Jovana i obadva su odselila u Vojvodinu i tamo žive. Šurko Milošev imao je sina Pera koji se isticao kao dobar plemenik i ugledan čovjek, poginuo je kao vodnik 2. voda 2. čete Golijskog bataljona, u borbi sa Austrijancima, 1914. godine. Ostao mu je jedan sin, koji živi negdje u Srbiji.
    Pero je bio vrlo hrabar borac.
    Slavili su Petkovdan, 27. oktobar.
    Genealogija — pasovi: Momčilo, Tomica, Ilija, Pejo, Miloš, Simun.

    BJELICE, u Ništicama

    Ima ih dvije kuće. U Goliji žive tri ogranka bratstva Bjelice, koji nijesu ništa u srodstvu, sem što imaju zajedničko prezime i jednu slavu, a po predanju svi su starinom iz Bjelica, iz Katunske nahije. Bjelice u Ništicama, doselili su se u Goliju prije 160 godina, oko 1820. godine, a potiču, po predanju od bratstva Abramovića.
    Došla su dva brata, Joko i Jovo. Oni tvrde da su pobjegli od krvi. Od Joka su Bjelice, kojih danas ima oko dvadesetak kuća, raseljeni, dok u Goliji imaju samo dvije kuće. Joko je imao sinove Mića i Rista; Mićo je imao Vuka i Andriju. Andrija je poginuo nesrećnim slučajem i od njega nema niko. Vuko Mićov imao je pet oinova: Jovana, Blagoja, Pula (Savu), Milana i Marka. Jovanovi sinovi: Spasoje, Kojica, Aleksa i Petko, svi su pomrli, neženjeni. Blagoje Vukov imao je Andriju i Krsta (Kićana). Andrija je umro od »španjolske groznice«, a Kićan se utopio u Skadarskom jezeru, 1943. godine, kad je kao zatvorenik iz Bara, pušten kući. Pule Vukov imao je sinove Miladina i Vučetu. Vučeta ima Savu, Vuksana i Vojislava, a Miladin — Momčila i Slobodana. Obadva žive u Ništicama. Marko Vukov nije imao poroda, a Milan je imao četiri sina: Milosava, Mihaila, Ljuba, i Maksima. Ljubo je poginuo u NOB-u. Milosav i Mihajlo žive u Vojvodini, a Maksim u Nikšiću. Svi imaju muške djece. Risto, drugi sin Jokov, imao je sinove Živka i Mijajla. Živko je imao Jefta, Mila, Vasilja i Novaka. Od Vasilja i Novaka nema niko. Jevto Živkov je imao sedam sinova: Raka, Bpaža, Nikolu, Miloša, Vukašina, Joka i Vujadina. Miloš je umro neženjen. Rako živi u Nikšiću, a ostala četiri u Vojvodini, u Vrbasu. Milo Živkov imao je Obrena, Rada i Lazara koji su odselili u Vrbas. Svi imaju mušku djecu. Mijajlo Ristov imao je Vidaka, Stevana i Jova. Vidakov sin Dušan poginuo je kao komita 1926. godine. Od Vidaka nema niko. Jovovi sinovi Šćepan i Milika odselili su u Uroševac. Stevan Mijajlov imao je tri sina: Milutina, Veljka i Rada. Milugin je poginuo od ustaša 1941. godine, na Gacku. Nije se ženio. Veljko i Rade žive u Vrbasu, Veljko kao penzionisani oficir JNA.
    Od svih Bjelica u Ništicama najugledniji je bio Marko Vukov. Još 1905. godine postao je kapetanski pisar kapetanije golijske. Za vrijeme bivše Jugoslavije, do 1934. godine bio je policijski pisar i šef sreske ispostave. 1936. godine Golijani ga biraju za predsjednika opštine, na kom je položaju ostao sve do kapitulacije. On je posljednji umro kao član one nekada divne i cijenjene plejade golijskih glavara, koji su Goliju vodili u miru i ratu punih četrdeset godina.
    Kao hrabri vojnici bili su Stevan, Mijajlo i Milan Vukov, obadva su odlikovani; Stevan zlatnom, a Milan srebrnom Obilića medaljom. Slava im je bila Petkovdan, 27. oktobar.
    Genealogija — pasovi: Vojo, rođen 1846, Miladin 1914., Pule, Vuko, Mićo, Jovo.

    Izvor: Obrad Višnjić – Golija i Golijani, Trebinje, 1987.