Poreklo prezimena, familija Čarnojević, Rusko Selo (Gornji Banat) Reviewed by Momizat on . Istorija porodice Čarnojević iz Ruskog Sela, opština Kikinda, prema istraživanju etnologa Jovana Erdeljanovića "Srbi u Banatu". Priredio saradnik portala Poreklo Istorija porodice Čarnojević iz Ruskog Sela, opština Kikinda, prema istraživanju etnologa Jovana Erdeljanovića "Srbi u Banatu". Priredio saradnik portala Poreklo Rating:
You Are Here: Home » Autori » Aleksandar Marinković » Poreklo prezimena, familija Čarnojević, Rusko Selo (Gornji Banat)

Poreklo prezimena, familija Čarnojević, Rusko Selo (Gornji Banat)

Istorija porodice Čarnojević iz Ruskog Sela, opština Kikinda, prema istraživanju etnologa Jovana Erdeljanovića „Srbi u Banatu“. Priredio saradnik portala Poreklo Aleksandar Marinković

Godine 1823. zidao je Petar Čarnojević dvor, koji i sad stoji. Dvospratni dvorac je dosta prosta starinska zgrada bez ukrasa i u njemu je sačuvano svega nekoliko komada starog nameštaja još od Čarnojevića. Prema dvorcu je bio park, koji je sad potpuno zarastao u šiblje i korov, a nasred njega porodična grobnica Čarnojevića.

Naslednici su mađarski plemići, koji su ga po ženskoj liniji dobili od onih koji su ga kupili od Čarnojevića. Imanje Čarnojevića je prodajom prešlo u ruke barone Sine, a zatim, prodajom i ženidbom, u ruke današnjih naslednika.

Iako su ovo imanje odavno prodali i otišli odavde, ipak su Čarnojevići svoje pokojnike sve do pred kraja ovog rata (1917.) sahranjivali ovde. U grobnici su sahranjena dva Pala (Pavla) “Černovića“, jedan 1862., a drugi 1907. godine i sin Petar, sahranjen u vojnom odelu (bio komesar u Banatu). Grobinice Čarnojevića nemaju natpisa, oni postoje samo na krstovima i to mađarski: Csernovits Pál élt 42 évet 1907. – ostalo za neke ženske (Marta Laura). Ovde su sahranjeni i ostali naslednici (oni koji nisu živeli ovde) i žene i deca od Čarnojevića. I na daskama od dva sanduka smao su natpisi iz poznijeg vremena, i to svi na mađarskom.

Po saopštenju Aleksandra Palfija, župnika u Ruskom Selu, Čarnojevići su zadugo bili pravoslavni i sahranjivani su u svojoj grobnici po pravoslavnom obredu. Tek su su poslednje vreme primili katoličanstvo (i devojka koja je poslednja ovde sahranjena 1917. godine tek je pred smrt prešla u katoličku veru). Po pričanju A.Palfija, koji ima veze sa nekim Mihailom Čarnojevićem, zna se da su ovi Čarnojevići zaista istog porekla sa patrijarhom Arsenijem Čarnojevićem, ali mu nije poznato kakvo je to srodstvo. Potomci Čarnojevića žive pomađareni u Mađarskoj, odnosno u Rumuniji.

“Čarnojevića jendek“ i sad okružava celo negdašnje ogromno imanje Čarnjevića i narod ga i sad zove tim imenom. To je zaista jendek, i to vrlo širkok, kome su sa obe strane zasađeni bagremovi, tako da je ceo jendek obastao u gusto šiblje.

Moj dodatak – tekst preuzet sa sajta “Spomenika kulture u Srbiji“ gde je moguće videti i sliku grobnice: http://spomenicikulture.mi.sanu.ac.rs/list

Porodica Čarnojević postala je ugledna i čuvena po najistaknutijem predstavniku patrijarhu Arseniju III. Pripadnici jedne grane porodice Čarnojević (nosioci plemićkog predikata Černović de Mača) preminuli u periodu 1840–1911, sahranjeni su u grobnici podignutoj 1843. na seoskom groblju iza crkve. Sagrađena je od opeke, malterisana i okrečena. Osnova je pravougaona. Zasvedena je poluobličastim svodom, nad kojim je četvoroslivni krov. Izvorni krovni pokrivač od šindre zamenjen je 1936. pocinkovanim limom. Ulazni deo je isturen sa zapadne strane, pravougaone osnove i optočen limom sa tri strane. Vrata su gvozdena. Na bočnim stranama je pet polukružnih prozora sa masivnim rešetkama od kovanog gvožđa. U grobnici je 13 drvenih i metalnih sanduka. Grobnica je pljačkana posle I i II svetskog rata.

Grobnica Čarnojevića u Ruskom Selu, izgrađena 1843. godine, svrstana je u kategoriju “spomenika od velikog značaja“ o kome se stara Međuopštinski zavod za zaštitu spomenika kulture Subotica.

IZVOR: Jovan Erdeljanović – “SRBI U BANATU“, priredio saradnik portala Poreklo Aleksandar Marinković


Komentari (5)

  • Dragana Aleksic

    Postovani,
    deo porodice Carnojevic zivi u Beogradu i potomci su Aleksandra Carnojevica koji je u drugoj polovini 19. veka dosao u Beograd i bio je potomak najstarijeg Patrijarhovog brata. Krsna Slava je Djurdjic i Aleksandar je u Srbiju dosao preplivavsi Dunav i noseci samo Ikonu u grudima. Deo porodice zivi u Valjevu.
    Saljem Vam pozdrave i da ne zaboravimo ko smo.
    D. Aleksic

    Odgovori
  • vojislav ananić

    OROSIN (RUSKO SELO)

    „A taj Pavel Čarnojević, nakon što je na licitaciji kupio ruskoselski posed, doselio se 1797. godine na novi spahiluk sa svog imanja u Mači kod Perjamoša (danas u Rumuniji) i na tom novom spahiluku živeo je sve do svoje smrti 1840, dakle, pune 43 godine.
    Današnje Rusko Selo zvalo se tada Orosin… Najstariji pismeni trag o Orosinu potiče iz 1332.godine… Usmeno predanje pamti i kazuje da su to najstarije naselje sagradili Malorusi, doseljenici sa Karpata, podižući kuće od naboja pokrivene trskom, ali kako im novi novi uslovi života iz nekog razloga nisu pogodovali, ti Malorusi su se posle dvadeset godina vratili u svoju postojbinu. Naselje što su ga sagradili opustelo je i vremenom iščezlo, ostalo je samo ime Orosin, i jedina među kućama loje su Malorusi podigli odolela je zubu vremena tako što je postala drumska krčma, „čarda“ na putu Rusko Selo – Kikinda.
    Posle više nego dva veka, dakle u vreme turske vladavine Banatom, Orosin je u turskom tefteru zabeležen 1581. godine i iz tog popisa se vidi da je tada u njemu živelo svega pet srpskih stočarskih porodica.
    Kao srpsko naselje Orosin je zabeležen još u tri navrata: 1600. godine, dakle posle bune Srba u Banatu, i potom 1660. godine u Katastigu Prćke patrijaršije, iz kojeg se vidi da je od pet porastao na trinaest porodica – pop Mirka, kneza Radina, Grk Janka (Grk ovde znači trgovac) zatim porodice Marinka, Ćire, Savka, Ratka, Pavla, Radosava, Vujice, Miloja, Putnika i Petra – a zabeležen je kao srpsko naselje i 1717. godine, dakle, neposredno posle oslobođenja od Turaka, kada je u Mersijevom prvom popisu iskazano da Orosin ima deset kuća, a zapisan je kao Horoshcin, nastanjeno mesto, koje pripada Bečkerečkom dištriktu.
    Na Mersiljijevoj karti Banata iz 1723-1725. godine… Mali Orosin zabeležen je kao pustara koju je Zemaljska kameralna upravaTamiškog Banata izdavala u zakup, a nešto kasnije doselili su se na tu pustaru Rumuni, koji su svoje naselje podigli na peskovitom zemljištu južno od današnjeg sela, prema Crnji.
    Godine 1767. naselio se na pustaru Orosin i manji broj nemačkih porodica iz obližnjih kolonizovanih naselja, a te 1786, dakle, posle vraćanja Tamiškog Banata Ugarskom saboru i licitacija, grof Pavel Čarnojević, koji je kupio spahiluk Orosin, naselio je i Mađare iz Makoa, Apatfalve i Dorožme koje je doveo za arendatore.“

    IZVOR: Banatska rapsodija – Milan Tutorov, „Aurora“, Novi Sad, 2001, str.347 -349.

    Odgovori
  • vojislav ananić

    NAJSTARIJI PODACI O RUSKOM CELU

    Najstariji poznati izvor koji spominje Rusko Selo jeste Spisak papskog desetka od 1332—1337. godine. Iz ovoga dokumenta vidi se da je pomenuto naselje tada bilo parohijsko mesto pod nazivom HURUSI ili URUZI. Usmeno predanje kaže da su prvi stanovnici sela bili Rusini ili Malorusi. Tome tvrđenju idu u prilog i zabeleženi nazivi ovoga naselja: OROZ, OROSZI, OROSZIN.
    Kao srpsko naselje spominje se prvi put 1581. godine. Tada je imalo svega pet srpskih stočarskih porodica. Prema popisu iz 1660. godine imalo je 13 srpskih porodica, a u erarskom popisu iz 1717. godine nalazimo ga u bečkerečkom okrugu kao naselje od 10 kuća pod nazivom HOROSCHIN. Na Mersijevoj karti od 1723—1725. godine zabeleženo je kao nenaseljena pustara MALLY OROSZIN. Držalo ga je pod zakup Južnomađarsko erarsko društvo pustara.
    Sredinom XVIII veka ovde su se naselili Rumuni. Svoje naselje su podigli južno od današnjeg sela, na peskovitom zemljištu prema Srpskoj Crnji i Novoj Crnji. Za vreme Marije Terezije vršena je intenzivna kolonizacija Nemaca u Banat. Godine 1763. i narednih godina doseljeno je u Banat nekoliko hiljada Nemaca, uglavnom iz Lotaringije i iz okoline Vircburga, Bamberga, Hauenštajna, Trijera i Kelna. Y Rusko Selo Nemci su naseljeni 1767. godine. Kolonisti su dobili zemlju, zatim graću za kuće, stoku, oruđa za rad, i to na otplatu za tri godine, a pored toga oslobođeni su plaćanja poreza za šest godina.
    Godine 1776. naseljavaju se u Rusko Selo Mađari iz okoline Segedina — iz Makoa, Apatfalve i Dorožme. Od tada većinu stanovnika sela čine Mađari.
    Prema hronici mesnog sveštenika Jožefa Ambruša, godine 1797. posednik Ruskog Sela postao je Pavle Čarnojević, koji se smatra potomkom patrijarha Arsenija III Čarnojevića. Iste godine selo je dobilo status opštine.
    Posed Pavla Čarnojevića sastojao se od 5500 kj većim delom neobradive zemlje, močvarnog terena obraslog trskom. Manji deo poseda činila je šuma. Čarnojević je na imanju podigao gospodarske zgrade, od kojih su neke do skoro bile sačuvane. Posed su obrađivali zakupci, većinom Maćari, a pored njih i Nemci i Rumuni. Zakupci su močvarno zemljište isušivali i pretvarali ga u plodne oranice. Uslovi zakupa su bili za zakupce povoljni.
    Izgleda da su se u to vreme doselile u Rusko Selo i neke srpske porodice. U prilog takvom mišljenju ide činjenica da je do danas očuvan nadgrobni spomenik nekog Hristifora Savića koji je umro 1841. godine i sahranjen u porti rumunske pravoslavne crkve. Srba koji su se tada doselili verovatno je bilo malo, pa su vremenom mađarizovani. Tako i danas u Ruskom Selu jedna brojna mađarska porodica nosi prezime Radič.
    Pred prvi svetski rat u Ruskom Selu nije bilo Srba. Prema podacima kojima raspolažemo, selo je tada imalo 509 kuća i 3050 stanovnika, od toga: 2089 Maćara, 620 Nemaca i 341 Rumun.
    Pavle Čarnojević „od Mače i Malog Orosina” živeo je u Ruskom Selu od 1797. godine, kada je postao vlasnik ovog poseda, pa do svoje smrti 1840. godine. Godine 1823. podigao je dvorac na mestu gde se danas nalazi centar Ruskog Sela. Kaštel Čarnojevića bio je masivna zgrada sa visokim suterenom i jednim spratom. Visoki zid okruživao je dvorac i sporedne zgrade u kojima su stanovale sluge i najamnici. Dvorac se nalazio pored makadamskog puta koji je povezivao Rusko Selo sa Žomboljem. Južno od dvorca prostirao se vinograd sa voćnjakom, a severno, preko puta od dvorca, lep engleski park. Drveće parka, koji je bio dosta stariji od dvorca, posekli su posle prvog svetskog rata kolonisti, te je tako park bio uništen. Kaštel je postojao sve do posle drugog svetskog rata. Mesne vlasti, ne poznajući vrednost dvorca Čarnojevića kao istorijskog spomenika, donele su odluku da se zgrada sruši kako bi se materijal iskoristio za izgradnju zadružnog doma. Dvorac je srušen 1947. godine.
    Pred svoju smrt Pavle Čarnojević je u parku podigao porodičnu grobnicu u kojoj je sahranjen sam Pavle, a zatim njegov sin Petar sa ženom. Ova grobnica je sačuvana i danas se nalazi u porti pravoslavne crkve, U njoj se danas nalazi 15 kovčega. Bila je provaljena u danima bezvlašća 1918. godine i iz nje je, kako. se priča, pokraden nakit Petrove žene Laure pl. Vojnić i zlatne mamuze i buzdovan Pavla Čarnojevića.
    Pavla je nasledio Petar Čarnojević, veliki župan i tamiški grof. Bio je poslanik Aradske županije na državnom saboru 1843. godine i poslanik na Blagoveštenskom saboru 1861. godine. Posle bune 1848. godine u kikindskom dištriktu i drugim krajevima južne Ugarske, postavljen je od maćarske vlade za kraljevskog komesara sa nalogom da uguši pobunu.
    Petar Čarnojević je slabo vodio računa o svojim posedima. Kaže se da je svu svoju imovinu izgubio na kartama jedne noći 1846. godine. Zna se da je te godine prestao da bude posednik Ruskog Sela. Vlasnik ovoga poseda postao je mađarski baron Šina Šimon. Njegovo imanje nasledio je grof Ziči Agošt, a kasnije vlasnice bivšeg poseda Čarnojevića postale su ćerke grofa Ziči.
    Položaj siromašnih arendatora vremenom se sve više pogoršavao. Prilikom svakog obnavljanja ugovora o arendi veleposednik je postavljao sve teže uslove. Zbog toga su arendatori nastojali da otkupe zemlju. Uspeli su neki od njih da 1869. godine otkupe okućnicu sa baštom. Tako je samo manji deo poseda bio otuđen. Većina stanovnika sela ostaju bezemljaši i rade na veleposedu kao arendatori ili nadničari.
    Veleposed u Ruskom Selu imaće posle prvog svetskog rata dosta vidnu ulogu u sprovoćenju agrarne reforme i u kolonizaciji severnog Banata.
    Dvorac Čarnojevića sa grobnicom bio je u posedu grofice Anastazije Sečenji sve do 1936. godine. Te godine je grofica dvorac prodala jednom Nemcu iz susednog sela Mastorta, koji je nameravao da dvorac poruši, a graćevinski materijal prenese u Mastort. Odlukom Opštinskog odbora ova kupoprodaja je poništena. Na molbu Crkvene opštine Ministarstvo poljoprivrede je iz kolonizacionog fonda odobrilo kredit od 56.500 dinara za kupovinu zgrade. Iste godine Ministarstvo je otkupilo i predalo Crkvenoj opštini grobnicu Čarnojevića, a Uprava Dunavske banovine dodelila je pomoć od 20.000 dinara za opravku grobnice.
    Prostorije u Kaštelu između dva rata koristile su agrarne zajednice, Sokolsko društvo, Udruženje ratnih dObrovoljaca i četnika, Poljoprivredni odbor i Srpsko kulturno prosvetno društvo „Prosveta”. Docnije, 1938. i 1939. godine tu su smeštene pošta i kancelarije opštine Čarnojevićevo.

    IZVOR: Ilija Vojvodić, Stanko Vojvodić – Kolonizacija Ruskog Sela 1919 – 1941.

    Odgovori
  • vojislav ananić

    KOLONIZACIJA
    (RUSKO SELO)

    Po završetku prvog svetskog rata i pripajanja Vojvodine Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca znatan broj stanovnika iz pasivnih krajeva naše zemlje dobio je agrarnom reformom zemlju i kolonizirao se u Sremu, Bačkoj i Banatu. Y Rusko Selo se u vremenu od 1921. do 1936. godine doselilo oko 340 porodica.
    Veleposed u Ruskom Selu nalazio se u vlasništvu Anastazije Sečenji (roćene Ziči) i njene sestre Marije koja je raspolagala sa jednom četvrtinom imanja.
    Posed se sastojao od:
    — oravice 4517 kj i 446 kv hv
    — vrta 7 kj i 254 kv hv
    — pašnjaka 36 kj i 510 kv hv
    -— šuma 9 kj i 1541 kv hv
    — nEplodna Zemljišta 83 kj i 337 kv hv
    Ukupno: 4563 kj i 1541 kv hv
    Čitav posed je 1919. godine sekvestriran i predat državnoj upravi. Od navedene površine naredne godine odvojeno je u svrhe agrarne reforme 1468 kj i 1131 kv hv. Državni komesarijat, na čijem čelu se nalazio Krsta Miletić, obraćivao je u svojoj režiji 350 kj sa inventarom oduzetim od vlasnika, 2000 jutara držali su u višegodišnji zakup Nemci iz Ruskog Sela i okoline, a ostatak od oko 815 kj prodavan je u arendu na godinu dana.
    Godine 1921, komesar Miletić je zahtevao od Županijskog agrarnog ureda u Bečkereku da se ekonomija komesarijata maksimalno poveća. Mećutim, Ured to nije prihvatio. Doneo je odluku da veličinu ekonomije ostavi na prošlogodišnjem nivou. Uz to je rešenjem raskinuo važnost višegodišnjeg zakupa i svu površinu grofica je posredstvom svog pravnog zastupnika dr Ivana Groba uputila žalbu Ministarstvu doljoprivrede i zahtevala da joj se širi maksimum proširi obradivom zemljom do visine od 347 kj. Kako se širi maksimum davao isključivo u neobradivim površinama, Ministarstvo je žalbu odbilo kao neumesnu i na zakonu nezasnovanu.
    Konačno je Banska uprava 24. novembra 1931. godine na sledeći način raspodelila bivši posed Anastazije Sečenji:
    Agrarnom reformom zemlju su dobili u najvećem broju dobrovoljci, učesnici u balkanskim ratovima i prvom svetskom ratu. Najviše je bilo dobrovoljaca sa Solunskog fronta i Dobrudže. To su uglavnom bili dobrovoljci iz Hercegovine, Like, Bosne i Dalmacije, a u manjem broju kolonisti iz Crne Gore.
    Bilo je nekoliko dobrovoljaca koji su kao nepunoletni mladići učestvovali u ovim ratovima, došavši o svom trošku iz Amerike da se u sastavu crnogorske vojske bore protiv Turske i Austrije, te su na osnovu toga dobili dobrovoljačka uverenja i pravo na kolonizaciju.
    Dobrovoljačka uverenja i pravo da se koloniziraju u Rusko Selo dobili su i dvojica učesnika u ratovima za osloboćenje 1875— 1878. godine. Dobrovoljačku zemlju u Ruskom Selu dobio je i jedan ruski emigrant, pukovnik carske Rusije, Vasilije Bočkovski. On je za vreme srpsko-turskog rata od 1876. do 1877. godine kao kadet dobrovoljno učestvovao u ratu na teritoriji Srbije u diviziji generala Černjajeva. Posle emigriranja iz Rusije, na osnovu spomenutog učestvovanja u ratu, dobio je zemlju u ataru Ruskog Sela.
    Znatan broj naseljenih dobrovoljaca istakao se u ratovima i bio odlikovan Karaćorćevom zvezdom ili Obilića medaljom. Meću naseljenicima bilo je i nekoliko teških ratnih invalida. Od države su dobili, kao i ostali kolonisti, zemlju. Pošto su bili nesposobni za privrećivanje, a nisu dobili nikakvu invalidsku penziju ili drugu vrstu pomoći, živeli su u veoma teškim uslovima.
    Pored dobrovoljaca, zemlju u Ruskom Selu dobili su i bezemljaši ili siromašni seljaci iz Karlova, jedan deo Kikinćana, kolonisti i autokolonisti iz pasivnih krajeva. Autokolonisti su bez ikakvih garancija dolazili u Rusko Selo, gde su mnogi podmićivanjem ili na osnovu neke preporuke dobijali zemlju i stalno se naseljavali.
    Dosta veliki broj doseljenika prvobitnim planom kolonizacije nije bio predvićen da se nastani u Ruskom Selu, već u Čeneju i Oroslamošu. Y Čeneju su bila naseljena 22 dobrovoljca iz Like. U Čeneju, kao čisto srpskom selu, bili su veoma lepo primljeni. Starosedeoci su im činili raznovrsne usluge, upućivali ih u obavljanje poljoprivrednih poslova i pomagali im u radu. Mnogi od doseljenika došli su sa porodicama i bili su smešteni u spahijskim štalama, gde su stanovali. Jedan od njih bio je kupio kuću u Čeneju. Kolonisti su organizovali svoju agrarnu zajednicu, kojoj je država pružala punu pomoć i podršku. Kada je 1921. godine izvršeno konačno razgraničenje i Čenej pripao Rumuniji, rumunske vlasti su ubećivale naseljenike da ostanu u Čeneju i obećavali im da će tu uživati sve beneficije koje uživaju ratni dobrovoljci u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca. Kolonisti tu ponudu nisu prihvatili. Napustili su Čenej i kolonizirali su se u Ruskom Selu, a sa njima je došlo i pet starosedelaca sa porodicama, koji su iz Dobrudže ili Amerike došli na Solun i borili se u sastavu srpske vojske.
    Y Oroslamošu je od kasnijih Ruskoselaca na imanju grofa Baćanjija bilo naseljeno 36 dobrovoljaca iz Crne Gore, 8 iz Bosne i 3 iz Dalmacije. Stanovali su u spahijskim štalama na majurima Veliki i Mali Šimun.
    Županijski ured u Velikom Bečkereku svojom odlukom od 23. aprila 1921. godine oduzeo je posedniku Baćanjiju sav živi i mrtvi inventar. Državni sekretarijat je, preko agrarne zajednice, naseljenicima dodelio obraćenu i zasejanu zemlju, zatim po par volova, kravu, po pet ovaca, kola i drljaču.
    Posle konačnog razgraničenja jedan deo oroslamoškog atara pripao je Rumuniji, pa su se pomenuti kolonisti preselili u Rusko Selo. Sobom su doveli krave, a ostali inventar su prodali i po konačnom naseljavanju kupili konje. Nekoliko godina kasnije grof Baćanji je, preko svog pravozastupnika, podneo tužbu protiv ovih dobrovoljaca, tražeći odštetu za pooranu i zasejanu zemlju i inventar. Dobrovoljci su uputili delegaciju u Ministarstvo poljoprivrede da se žali protiv posednikovih zahteva, Tamo im je rečeno da nisu dužni da plate nikakvu odštetu pošto je grofu Baćanjiju na ime odštete ostavljen super maksimum na njegovom bivšem posedu u Ludbregu kod Varaždina. Iz postojeće dokumentacije vidi se da je veleposedniku ostavljeno oko 45 jutara oranica i 2020 jutara šume na ime supermaksimuma.
    Naseljavanje kolonista iz Dragutinova (Karlova) izvršeno je posredovanjem Nedeljka Divca. To su većinom bili bezemljaši ili siromašni seljaci, glasači Socijalističke partije.
    Jedan deo stanovnika Kikinde tražio je na osnovu dobrovoljačkih uverenja ili pak vrlo siromašnog materijalnog stanja da se kikindski pašnjak u veličini od 1850 kj parceliše i njima podeli. Mećutim, Ministarstvo poljoprivrede svojom odlukom od 1920. godine ne dozvoljava da se pašnjak deli, pa je Ministarstvo za agrarnu reformu, uz posredovanje Olge Veselinović, donelo odluku da se njih 48 koloniziraju na posedu Anastazije Sečenji u Ruskom Selu. Izvršeno je parcelisanje dela imanja i uvedeni u posed dobrovoljci i mesni interesenti iz Velike Kikinde. Nakon godinu dana uvedeni su u posed kao vlasnici zemlje na delu imanja koji gravitira prema Kikindi, pošto je zemlja koja im je bila prvobitno nadeljena pripala grofici na ime maksimuma.

    IZVOR: Ilija Vojvodić, Stanko Vojvodić – Kolonizacija Ruskog Sela 1919 – 1941.

    Odgovori
  • vojislav ananić

    Rusko Selo

    Jedan od najstarijih tragova naseljavanja Rusa na području današnje Srbije, predstavlja ime Ruskog Sela u Banatu. Ovo naselje se na mađarskom jeziku zove Orosin (Oroszin). Ime mu je izvedeno od mađarskog termina „Oros“ (Orosz), što znači „Rus“. 1

    Ovo mesto se u dokumentima pominje već 1333/35. godine. Kasnije su u njemu živeli Srbi. Godine 1581. u Orosinu (Ruskom Selu) je bilo 5 srpskih porodica. Srpsko stanovništvo je ovo naselje imalo i 1660. i 1666. godine. 2

    Godine 1717. Orosin je imao 10 domova. Kasnije je ovo naselje opustelo, tako da je na mapi iz 1723/25. Mali Orosin zabeležen kao nenaseljen. Godine 1767. u Orosin su naseljeni Nemci, a 1776. Mađari iz okoline Segedina. U ovom mestu se od 1823. godine nalazio i dvorac grofovske porodice Čarnojević. 3

    Odgovori

Ostavi komentar

© 2012- 2013 POREKLO poreklo.rs

Scroll to top