Poreklo prezimena Peković

Stojan Karadžić, Vuk Šibalić: „Drobnjak i porodice u DROBNJAKU i njihovo porijeklo“, II dopunsko izdanje, Beograd, 1997, IŠ ‘Stručna knjiga’

PEKOVIĆI

(u Krnjoj Jeli)

Pekovići potiču od bratstva Selakovića koje je do sredine 16. vijeka živjelo u Popovu Polju u Hercegovini. Razlog njihovog iseljavanja je zavada sa Turcima koji su vršili pritisak na srpski živalj radi islamizacije. Braća Radule i Obrad isele se iz Popova Polja i pređu u Gornju Moraču u kojoj su našli utočište i zaštitu od Turaka, jer je Morača bila sklonita i teško pristupačna, pa su se u Moraču sklanjale mnoge porodice radi sigurnosti i opstanka. Od Radula potiče bratstvo Pekovići i to od Radojice koji je imao zvanje vojvoda i bio unuk Radulov. U nekim dokumentima pominju se Radojica, Radule i Krnjo Selakovići kao gornjomorački prvaci. Rođaci Krnjo i Jakov Selaković išli su put Nikšića da kupe piće – punje za svoju krsnu slavu Vjetreni Dan (Vjetrena Petka). Pri povratku iz Nikšića presretnu ih Turci i obojicu ubiju. Mjesta pogibije i danas se po njima zovu Krnjov kamen i Jakovova glavica. Krnjo je bio pripadnik Pekovića, a Jakov Dulovića. Oba ova bratstva su prestala da slave dotadašnju slavu Vjetreni Dan, a uzeli su Šćepandan za slavu i Ilijindan za prislugu.

Vojvoda Radojica je imao tri sina: Rada, Iliju i Jovana. Ilija Radojičin je imao sina Peka, a Peko Radojicu i Stanišu. Pekovi potomci uzeše prezime Peković po Peku, Ilijinu. Radojica Pekov je imao dva sina Oda i Dura, a brat Mu Staniša Jovana, Radovana i Krečka. Od potomstva Radojičina i Stanišina formiralo se današnje bratstvo Pekovići. Staniša, Radojica i Odo bili su kneževi i jedno su se vrijeme nadgornjavali sa Dulovićima oko starješinstva u Gornjoj Morači.

U stalnim sukobima sa Turcima Pekovići su ispoljili veliko junaštvo, mnogo su ginuli. Odo, sin Radojičin, bio je istaknuti četovođa i uz vojvodu Minu i serdara Mijata bio je poznati junak svoga doba. Milinko Đokin bio je stotinaš i istaknuti junak svoga doba. Imao je tri sina: Piljena, Đorđija i Sekula koji su poginuli u sukobima s Turcima. Kao komandir voda istakao se Bego Todorov, a Božo Agov kao oficir i komandir čete. Stevan Begov, oficir, istakao se u balkanskim i Prvom svjetskom ratu. Od ovog bratstva istakli su se kao junaci Petar Simov i Sava Milanov koji su za pokazano junaštvo dobili Obilića medalje.

U ratovima u kojima su Pekovići učestvovali do 1912. godine poginuli su junačkom smrću Krečko Stanišin, Mališa i Sava Gavrilovi, Joksim Krečkov i Simo Velov. U balkanskim i Prvom svjetskom ratu 1912-1918. godine poginuli Su iz ovog bratstva Gavrilo Nenadov, Jovan Milanov, Rade Jakovljev, Mijailo Perov, Milutin Filipov, Stevan Milanov, Bogić Mitrov, Jakša Milivojev, Božo Miletin i Todor Božov.

Za vrijeme austrougarske okupacije 1916-1918. godine u logoru Nađmeđer su bili Mile Stevanov, Mileta Pavlov, Milosav Jakovjvev, Sava Milanov i Ilija Mijailov. A u logoru u Albaniji nalazio se Savo Todorov.

Ivan Mihailov je učestvovao u Pljevaljskoj bici 1. 12. 1941. godine i nosilac je Spomenice 1941, Nikola Savin je bio aktivni učesnik NOR-a i istaknuti borac; on je nosilac Spomenice 1941. godine i major JNA; Radomir Radojičin je učesnik NOR-a, potpukovnik JNA.

Jedan broj bratstvenika nalazio se na radu u Americi od kojih su kao dobrovoljci u Prvom svjetskom ratu učestvovali: Grujica i Risto Pavlov, Jovan Milanov i Milovan Mukov.

Zbog prenaseljenosti i teškog života u Krnjoj Jeli mnoga su se domaćisntva iseljavala u druge krajeve poslije Prvog svjetskog rata. U Zatarje su se iselili Mileta i Radosav Pavlov, Dimitrije Jakovljev, Milisav Mlađenov i Bogdan Begov; u Metohiju u istom periodu Radojica Jakovljev, Mijat Đorđijev, Mlađen Ivanov, Jovo Milošev i Mihailo Lazarev; dalje, u Srbiju Marko i Radosav Milutinovi.

Poslije Drugog svjetskog rata odselili su u Vojvodinu Spasoje i Radoš Savini i Sofija Nikolina; u Srbiju Nikola Nenadov; u Lipovo Mijailo Milošev; u Nikšić Milutin Milošev, Jovan Ivanov i Mileva Vladimirova i u Podgoricu Miroje Milov.

Slave Šćepandan, a prislužuju Svetog Iliju.

Materijal za ovo bratstvo sam koristio iz knjige Rajka Raosavljevića Morača, Rovca, Kolašin Beograd 1990. g; i Hroniku Krnje Jele pukovnika Petka Pekovića 1995. godine.

__________________

PEKOVIĆI

(na Dubrovsku)

Pekovići potiču od plemena Dragoševića iz Riđana, odakle se Đorđije, sin Rada Pekovića, preselio u Nikšić, sredinom 18. vijeka. Đorđije je imao sina Ivana, a Ivan Stojana. Stojan je oko 1775. godine morao da bježi iz Nikšića zbog ubistva jednog Turčina. Prvo pobježe u Pivu, u selo Bezuje, odakle pređe u Dubrovsko drobnjačko selo. Stojan se brzo istakao u Dubrovsku, postao je i seoski knez, a opjevan je u narodnim pjesmama. Imao je sinove Novaka, Lazara i Đoku.

U NOR-u 1941-1945. godine, u jedinicama NOV-a učestvovali su i poginuli: Čedomir na Mateševu 1943, Isak na Meštrevcu 1944, Mileta i Mihailo kod Bitolja 1945. godine. A Rajko Spasojev je bio prpadnik NOP-a od 1941. godine. Prvo se nalazio u Durmitorskom odredu, kasnije u Četvrtoj crnogorskoj brigadi, pa u pratećem bataljonu Drugog korpusa i u Petoj crnogorskoj brigadi kao vodnik i zamjenik komandira čete; i Mitar Miladinov je bio u 7. omladinskoj crnogorskoj brigadi kao borac u pratećoj četi za teško naoružanje.

Ovo je bratstvo uvijek davalo otresite i viđene ljude, nadahnute slobodarskim duhom, uvijek spremne da se bore za pravednu stvar.

Slave Nikoljdan, a prislužuju Tomindan.

IZVOR: Stojan Karadžić, Vuk Šibalić: Drobnjak i porodice u Drobnjaku i njihovo porijeklo, 1997, priredio saradnik portala POREKLO Vojislav Ananić