Bratstva plemena Ceklin Reviewed by Momizat on . PRIREDIO: Saradnik portala Poreklo Nebojša Babić Pregled bratstava Ceklina pravljen je prema radu Andrije Jovićevića „Riječka nahija u Crnoj Gori“ (1911) i pokaz PRIREDIO: Saradnik portala Poreklo Nebojša Babić Pregled bratstava Ceklina pravljen je prema radu Andrije Jovićevića „Riječka nahija u Crnoj Gori“ (1911) i pokaz Rating: 0
You Are Here: Home » Autori » Nebojša Babić » Bratstva plemena Ceklin

Bratstva plemena Ceklin

PRIREDIO: Saradnik portala Poreklo Nebojša Babić

Pregled bratstava Ceklina pravljen je prema radu Andrije Jovićevića „Riječka nahija u Crnoj Gori“ (1911) i pokazuje stanje s početka 20. stoleća, ali su u tekst uneta i drugačija mišljenja o poreklu ceklinskih bratstava iz dole navedenih izvora.

 

mapa stara CG

Položaj i područje

Ceklin je najveće pleme Riječke nahije i svojim područjem obuhvata oko polovine riječke teritorije. Severnom, zapadnom i južnom stranom, područje Ceklina okruženo je drugim riječkim plemenima, dok severo-istočnu granicu deli sa Lješanskom nahijom. Danas Ceklin izlazi na Skadarsko jezero, preko Karuča, Prevlake i Vranjine i graniči se sa Gornjom Zetom. Kroz središnji deo plemenskog područja teče Rijeka Crnojevića dužinom toka oko 14 kilometara i uliva se u Skadarsko Blato kod ostrva Liponjaka. Rijeka je od velikog značaja za pleme, kao stalni izvor vode u inače vodom oskudnoj Staroj Crnoj Gori.

Međutim, ovo nisu izvorne ceklinske granice, već su posledica širenja plemenskog područja u 18. i 19. stoleću.

Izvorni Ceklin je znatno manji kraj, koji se nalazi ispod planine Ceklinštak, u najzapadnijem delu Nahije, između Dobrskog Sela, Cetinja i Ljubotinja. Taj pravi Ceklin deli se na Gornji i Donji kraj i u njemu su zasnovana sva starija ceklinska bratstva.

Naselja u istočnom i jugoistočnoj nižem delu današnje plemenske oblasti postojala su i pre 18. stoleća, ali nisu pripadala Ceklinjanima. Umnožavanjem, pleme je postalo brojno i vojno jako, te je postepeno od Turaka otiman deo po deo oblasti na jugu (Jankovići, Meterizi, Češljari, Vranjina, Dujeva, Riječani, Dodoši), zaključno sa Riječkim gradom (Rijeka Crnojevića). Područja nekih zapustelih sela (Rvaši, Bobija), Ceklinjani su otkupili od Turaka za ispašu. Zbog blizine turskog Žabljaka, ova sela su naseljena tek po oslobođenju od turske vlasti (1878). Konačno, posle Veljeg rata, 1879. godine Ceklinu je pripao i Žabljak i područje uz Zetu. Nakon iseljenja Turka iz tih krajeva, njih su naselili Ceklinjani i drugi Crnogorci.

Oblast u istočnom delu Riječke nahije zapustela je tokom turskih pohoda na Crnu Goru krajem 17. i početkom 18. stoleća. U prvoj polovini 18. stoleća, ovaj za stočarstvo plodan kraj postao je predmet sukoba ekspanzivnih Bjelica i Riječana. Sukobi su trajali između 1730. i 1750. godine. Konačno, Bjelice su proterane iz ove oblasti zajedničkom akcijom riječkih plemena. Prilikom podele zauzete teritorije, Ceklinjani su zaposeli najveću oblast, koja je po njima nazvana Ceklinska Župa. Ona im je isprva služila kao zimovnik za ispašu stada, a od kraja 18. stoleća, počelo je i stalno naseljavanje.

Stara sela na severu, Bokovo i Ulići, ušli su u sastav plemena dobrovoljno, da bi u Ceklinjanima imali moćnog zaštitnika od Bjelica i drugih okolnih Katunjana.

Man Sv Nikole Obod

Manastir Svetog Nikole, Obod

Naziv

U vreme Crnojevića, Ceklin se nazivao Donje Dobro, dok se susedno Gornje Dobro kasnije dobilo naziv Dobrsko Selo. Takođe i u turskim poreskim defterima sa početka 16. stoleća, a tako i kod Marijana Bolice u njegovom Izveštaju o Skadarskom sandžaku iz 1614. godine.

Jovićević tumači naziv „Dobro“ prema dobrom položaju i plodnosti naselja. Moglo bi se tumačiti i kao posed, nečije dobro.

Ceklin je u vreme Ivana Crnojevića naziv koji se odnosi na samo naselje.

Samo značenje naziva Ceklin[1] tumači se dvojako. Jovićević nalazi koren u imenu Tekla, prema crkvi Svete Tekle. U Ceklinu i danas postoji crkva posvećena Svetoj Tekli, koju su prema predanju podigli starinci Mihaljevići, još u 15. stoleću[2].

Drugo mišljenje je da naziv Ceklin dolazi od Cv(j)etlin (Cvѣtlin), kako se selo pominje u Povelji Ivana Crnojevića iz 1485. godine, odnosno C(j)etlin (Cѣtlin) u Povelji iz 1489. godine. To su prvi pomeni Ceklina pod ovim nazivom.

1489. godine u povelji Ivana Crnojevića pominju se „vlastela od Ceklina“ – Radič Rašković, Radelja Mirujević, Šćepan Nikolić i Vuk Piperović[3].

U turskim defterima sa početka 16. stoleća (1521, 1523) imamo paralelno i Ceklin (Cjetlin) i Donje Dobro. Prema redosledu navođenja sela, naziv Donje Dobro bi trebalo da se odnosi na Donji Ceklin, odnosno Mihaljeviće i Strugare.

Naselja u Ceklinu

Područje Ceklina (kako onog izvornog ispod Ceklinštaka, tako i Župe) bilo je naseljeno od davnine. Pouzdano u 14. stoleću u ovoj oblasti postoje naselja. Kroz središnji deo plemenskog područja prolazio je stari (još iz rimskog vremena) put Kotor – Ribnica (Podgorica), prolazeći preko Cetinja, Ceklina, Ulića, Meteriza, Rvaša, Karuča, Bobije i Žabljaka, tako da se može pretpostaviti da su neka naselja u župnijim delovima uz ovaj put postojala još u rimsko doba.

Ceklinska sela su:

Glavno selo u plemenu, Ceklin, iz koga se dalje širila plemenska teritorija, kako je rečeno, pominje se u 15. stoleću kao Donje Dobro i Ceklin, a navedeno je i popisano u turskim poreskim defterima (1521, 1523), kao i u Opisu Skadarskog sandžaka Marijana Bolice 1614. godine. Deli se na Gornji i Donji Ceklin.

Strugari se pominju u Povelji Ivana Crnojevića iz 1485. godine. Naziv dolazi od reči struga – kupina.

Mihaljevići su staro selo (pre 15. stoleća), verovatno prvo zasnovano u Starom Ceklinu, a nosi ime po starom bratstvu. Danas su Mihaljevići bratstveni zaselak u okviru sela Strugari.

if

Strugari

Ostala sela, kasnije uključena u Ceklin:

Ulići i Bokovo su veoma stara sela: u kotorskim dokumentima Ulići se pominju još 1327, a Bokovo 1435. godine.

Sela u Ceklinskoj Župi: Zagora, Đalci, Meterizi, Češljari, Jankovići, osim Češljara, sva postoje 1614. godine, ali tada ne pripadaju Ceklinu. Selo Jankovići se u to vreme zvalo Bruić (kasnije je naziv dobilo po ceklinskim Jankovićima), a Đalci su upisani kao Đalac. Meterizi su tako nazvani po rovovima (meterizima) koje su Crnogorci podigli u ratu protiv Turaka 1712. godine. Raniji naziv bio je Gornja Župa, a još ranije (od 15. stoleća) tu je bilo selo Piperi (postoji još i 1614. godine). Češljari su zasnovani od istoimenog bratstva iz Riječana. Zagora se pominje i u turskim defterima iz 1521. i 1523. godine.

Sela u okolini Riječkog grada: Dujeva (verovatno Gagoši iz 1614. godine) koju čine Mihailovići, Trnovi Do i Riječani[4] (naziv je došao ili po tvrđavi u čijoj su blizini ili po reci – Rijeka Crnojevića). Sela su najverovatnije postojala i pre turske okupacije. Ostala sela u Riječkoj okolini: Jovanov Brijeg, Mracelji (1521, 1523), Lipovik, Šinđon, Potpočivalo, Ljeskovac, Selišta. U defterima iz 1521. i 1523. godine, popisana su u riječkoj oklini i sela Brajići Poljičani, Seljani i Dubočani.

Sela u oblasti Skadarskog Blata: Vranjina se pominje još oko 1230. godine, kao sedište Zetske episkopije, ali se tada tamo nalazio samo manastir, dok je naselje novijeg porekla; Prevlaka, Dodoši (1614. Dodeza), Bobija (ranije Bobovina), Drušići (Družići 1614; uz Drušiće se pominju i Ribaši, koji su kasnije zapusteli) i Rvaši[5]. Sva ova sela postoje 1521, 1523. i 1614.

Žabljak je u do 1478. godine bio sedište Ivana Crnojevića, kasnije Skender-bega Crnojevića, a nakon njega pretvoren je u tursko vojno utvrđenje. Crnoj Gori je pripao 1879. godine, sada pod nazivom Žabljak Crnojevića. Tek posle toga je naseljeno selo.

Rijeka Crnojevića je varoš zasnovana od početka 19. stoleća uz brdo Obod na kojem se nalazi Riječki Grad. Grad je bio dvor Ivana Crnojevića u periodu 1482-85, do prenošenja prestola na Cetinje. U gradu je bio i Manastir Svetog Nikole u kojem je, u isto vreme stolovanja Ivanovog, bilo sedište Zetske mitropolije (današnja crkva Svetog Nikole podignuta je u 18. stoleću). Kasnije je tu bila turska tvrđava.

Bratstva u Plemenu

Od izumrlih i iseljenih rodova, u Ceklinu se pamte:

Petrovići u Ceklinu. Od njih je navodno vojvoda Anto Bogićević iz Prvog srbskog ustanka.

Špekovići, Samardžići, Ćetovići i Šetići u Ulićima.

Miletići i Milojevići u Bokovu.

Babići u Zagori.

Đalci u Đalcima, po njima je selo i nazvano.

Rogošići i Kukuličići u Đalcima. Iselili se u Zetu.

Đurkodolci u Đalcima.

Ljumovići su živeli između kasnijih Jankovića i Rijeke Crnojevića. S obzirom na koren Ljum-, kao i na okolne toponime, selišta – Arbanasi[6], Špuri, Brova i Šinđon, mogao bi se doneti zaključak da su u jednom razdoblju ovo područje Riječke nahije naseljavali Albanci. U jednom kotorskom dokumentu iz 1459. godine pominju se Zogovići u Arbanasima. Oni bi mogli imati veze sa Zogovićima iseljenim u Polimlje[7], za čije ogranke je dnk testiranjem utvrđeno da pripadaju haplogrupi G2a (o tome je diskutovano na:

http://www.poreklo.rs/forum/index.php?topic=391.msg7950#msg7950

http://www.poreklo.rs/forum/index.php?topic=391.msg7957;topicseen#msg7957

Orašani, Prpoši i Dudali u Riječanima.

Kavarići su se zbog krvi sa Građanima, krajem 17. stoleća, iselili (celo bratstvo) u Zetu (Ponari), gde ih i danas ima.

Dujevice u Dujevi.

Češljari u Riječanima i Trnovom Dolu. Ovo bratstvo se mnogo iseljavalo. Samo jedan deo njih ostao je u Riječkoj nahiji i kasnije napustio matično selo i preselio se u Župu, gde su zasnovali selo po njima prozvano Češljari, oko 1750. godine. Od njih su sada Vučetići (Nikolj-dan) u Češljarima, koji jedini u Ceklinu važe za starince koji ne znaju dalje poreklo. Vučetići kažu da im je starije prezime bilo Sokolović. Od njih su crmnički Češljari u plemenu Limljani, o kojima je pisano na:

http://www.poreklo.rs/2015/11/06/plemena-i-poreklo-bratstava-crmnice/

Rodovi doseljeni u vreme Crnojevića:

Mihaljevići (slava Sveta Tekla) u Ceklinu (zaselak Mihaljevići u Strugarima), prema bratstvenom predanju su od grbaljskih Lazarevića[8], odakle su se doselili sredinom 15. stoleću. U vreme mletačke vlasti, Lazarevići su davali guvernadure grbaljske. Po njima se zove zaselak u Glavatičiću.

„Gornjaci“

Bratstveno ime su dobili po položaju njihovog naselja, u gornjem kraju u Ceklinu.

Prema bratstvenom predanju, potiču od pretka Leke iz Klimenata koji se krajem 15. stoleća najpre iselio u Pipere, a zatim prešao u Ceklin (oko 1485). U Piperima je oženio udovu Radivoja Liješevića i s njom dobio sina Krstića. Udova je iz prvog braka s Liješevićem imala sina Vukosava, kojeg je Leka posvojio. Sinu i pastorku, Leka je podelio Ceklin.

Gornjački rodovi potiču od dvojice Krstićevih potomaka iz 17. stoleća, braće Lješa i Vuliča:

Od Lješevih sinova su sledeća bratstva: od Đuraša su Đuraškovići, od Janka – Jankovići, Od Koste – Kostići[9], od Radovana – Tatari (ranije su se prezivali Radovanovići i Vodičani), i od Novaka Zarlije, koji su se istražili.

Vuličev stariji sin Božidar je imao sina Vuka, a ovaj četvoricu sinova. Od njih su rodovi: od Jovića – Jovićevići, od Peja – Pejovići, od Šaka – Šofranci[10], a od Damjana, koji se iselio u Crmnicu Mašanovići i Vukoslavčevići (slave Aranđelov-dan) u Papratnici (pleme Dupilo). Od mlađeg Vuličevog sina Ražnata su Ražnatovići. Sin Ražnatov Vučić (u zapisu Ražunat) pominje se u zapisu vladike Rufima iz 1631. godine.

Gornjaci su se, kao glavno i najbrojnije bratstvo u Ceklinu, naselili u sve novoosvojene oblasti Ceklina.

Svi Gornjaci slave Nikolj-dan.

Od Gornjaka potiču i sledeći iseljeni rodovi:

Filipovići (Nikolj-dan) u Dobrskom Selu su od Nikca Filipova Ražnatovića.

Pejovići i Vučinići u Zeti (Golubovci, slave Nikolj-dan) su od Pejovića Gornjaka (krajem 17. stoleća).

Kostići u Boki (Krtoli), prema predanju ceklinskih Kostića, su od Kostića Gornjaka (18. stoleće)[11], od kojih dalje ima iseljenika u Nikšiću[12]; zatim u Spužu i Zeti (Goričani) i u Polimlju.

Od Đuraškovića potiču:

Đuranovići u Bjelopavlićima (18. stoleće).

u Polimlju: Tomovići, Steševići, Stamatovići, Boškovići, Vučetići, Paunovići, Radevići i Ognjanovići u Veliki (početak 18. stoleća), zajedničkim bratstvenim imenom „Ceklinjani“[13].

Đuričani[14] u Gornjem Polimlju, Ralevići (Slave Svetog Alimpija Stolpnika, Kaludra) i Alimpijevići (Kaludra, Donja Ržanica, Dapsiće), Đuraškovići (Lužac), sve seobe iz 18. stoleća.

„Donjaci“

Bratstveno ime im je od položaja njihovog naselja, u donjem kraju u Ceklinu.

Od dvojice sinova Vukosava Radivojeva Liješevića su donjački rodovi:

Bajo Vukosavov je imao dva sina: od Vujana su „Vujanovići“ koji se dele na Vujanoviće, Kovače, Markoviće, Mašanoviće i Petričeviće, a od Mijata su Strugari[15]. Strugari se dele na manje ogranke („trbuščiće“): Mihailoviće, Pavićeviće, Ćirakoviće, Petroviće, Nikoliće, Todoroviće, Dragićeviće.

Grujica Vukosavov je takođe imao dva sina: Od Vukmira su Vukmirovići, Kraljevići i Dragojevići, a od Boriše – Lopičići[16].

Donjaci su se zajedno sa Gornjacima naselili u sve novoosvojene oblasti Ceklina.

Prema predanju Strugara i drugih Donjaka, njihov predak Liješ je Drobnjak – Novljanin, koji je, zbog ubistva, dobegao među Pipere (na Stijenu), negde oko 1385. godine. Od njegovih potomaka su piperski Liješevići – Popovići, Lazarevići i Matići, kao i potomstvo Radivoja Liješevića – Donjaci u Ceklinu. Ovde ponovo dobijaju na značaju pomenuti Vuk Piperović i Mihailo Piper i staro selo Piperi u Župi (Dobrskoj). Donjaci bi mogli imati veze sa ovim Piperima. S obzirom na slavu, Donjaci bi mogli biti od piperskih Lužana.

Svi Donjaci slave Đurđev-dan.

Od Donjaka potiču i sledeći iseljeni rodovi:

Od Petričevića su Petričevići u Bjelopavlićima (17. stoleće), kao i u Lici (selo Studenci kod Perušića).

Od Vukmirovića su:

Vukmanovići u Crmnici (Utrg, pleme Podgor, slave Đurđev-dan).

U Lici (krajem 17. stoleća) Vukmirovići (Plitvička jezera, Udbina) i Vukmanovići (Doljani, Otočac), i od njih iseljenici u Bosanskoj Krajini.

Ovo predanje o poreklu Gornjaka i Donjaka može biti istinito, ali može i biti težnja dva nova roda okružena starincima u Ceklinu da se drže međusobno, za šta je priča o zajedničkom poreklu, ovde – po majci, ono vezivno tkivo.

Stijepovići (Nikolj-dan) u Ceklinu potiču od Đura Stijepova koji se doselio iz Drobnjaka u vreme Ivana Crnojevića.

Dajkovići (Nikolj-dan) u Ceklinu potiču od ujaka Leke od kojeg su Gornjaci, pa ga je Leka iz Klimenata doveo u Ceklin u vreme Ivana Crnojevića.

„Bokovljani“:

Mudreše i Maretići (Spasov-dan, ranije su slavili Đurđic, a najstarija slava im je Sveti Stefan) u Bokovu su od pretka[17] koji se doselio iz Šćepan-njive u blizini današnjeg Spuža u dolini Zete u vreme Ivana Crnojevića.

„Radivojevići“: Borozani i Lompari (Spasov-dan, ranije Đurđic) u Bokovu su potomci od potomci bana Radivoja iz Crmnice (Bukovik), koji je živeo u 15. i početkom 16. stoleća, a doseljenje njegovo ili njegovog sina u Bokovo pada u sredinu 16. stoleća [18]. Prezime Borozan je, prema nekim mišljenjima, izvedeno od turcizma „boruzen“, vojni trubač, a po drugima je srodno prezimenu Burzan[19], a naziv je od talijanske reči „borsa“ – kožna pojasna kesa za novac.

Buškovići (Nikolj-dan, ranije Lučin-dan) u Vranjini su od dvojice braće Bojovića iz Župe Nikšićke koji su se doselili u Mracelje u vreme Ivana Crnojevića. Oko 1815. godine, zbog ubistva jednog Pejovića, Ceklinjani ih oteraju, te se nasele u Vranjini. Od njih su Buškovići u Zeti (Kurilo).

Kasniji doseljenici:

„Ulići“:

Đikanovići i Vuksanovići (Aranđelov-dan, ranije Petrov-dan) u Gornjim Ulićima. Prema njihovom predanju potiču iz Pipera od tamošnjeg bratstva Mrka. Odatle je predak zbog ubistva pobegao u Mrkojeviće. Od njegova tri sina su: od jednog Lajkovići u Zeti[20], od drugog Prlje u Ljubotinju[21], a od trećeg Ulići u Ulićima, koji su kasnije ušli u sastav Ceklina.

Doseljenje Ulića u ovu oblast, prema predanju, pada u 16. stoleće. Međutim, selo Ulići se u jednom kotorskom dokumentu pominje još 1327. godine (de Ulich), što ukazuje da je bratstvo s tim prezimenom tu živelo verovatno još u 13. stoleću. Moguće je da su današnji Đikanovići i Vuksanovići prozvani Ulićima po selu u kojem žive, a nije isključeno ni da su oni starosedeoci ovde, što, opet, ne isključuje vezu sa Mrkama, Lajkovićima i Prljama.

Ulići su bili veliko bratstvo i u Donjim Ulićima. Raseljeni su iz Ulića početkom 19. stoleća od strane vladike Petra II, zbog ubistva jednog Strugara. Naselili su se u Spužu, Ulcinju i Skadru, a neki su otišli za Srbiju. Ostali su upamćeni njihovi rodovi: Kaluđerovići, Perovići i Nogače.

Gazivode (Nikolj-dan) su starinom iz Njeguša, od staronjeguških Drugovića, doseljeni u 16. stoleću. O Drugovićima je pisano detaljno u tekstu o Njegušima, na:

http://www.poreklo.rs/2015/12/24/pleme-njegusi/.

Pavišići (Đurđev-dan, ranije Ilin-dan) u Rijeci Crnojevića su potomci Paviše Gvozdenovića iz Ćeklića. O poreklu Gvozdenovića pisano je u tekstu o Ćeklićima, na:

http://www.poreklo.rs/2015/12/05/pleme-ceklici/.

S obzirom na vreme doseljenja predaka Gvozdenovića iz Hercegovine u Ćekliće, krajem 17. stoleća, doseljenje Paviše u Ceklin pada najranije polovinom 18. stoleća.

Cijanovići (Nikolj-dan) u Rijeci Crnojevića su se doselili iz Žabljaka (Crnojevića; tada deo Zete), pobegavši zbog ubistva nekog Turčina, oko 1750. godine. Dalja starina im je iz Prizrena, odakle je, prema predanju, došao predak Ćetko u vreme Ivana Crnojevića.

Ostala manja bratstva, doseljena počev od 18. stoleća uglavnom u novoosvojene krajeve[22]:

Bajkovići su od Bajkovića iz Građana

Banovići su od Banovića sa Ljubotinja

Bjelice su od Abramovića iz Bjelica (Prediš)

Božovići su od bjeličkih Mikulića

Borišići su od Borišića sa Cetinja (Očinići)

Brnovići su od Brnovića iz Lješanske nahije (Sinjac)

Vojvodići su od Vojvodići iz Građana

Vujovići su od Vujovića iz Crmnice (Trnovo), koji su ogranak ljubotinjskih Vujovića

Vukaševići su od (V)ukaševića iz Građana (Gađi)

Vukićevići su od Vukićevića sa Ljubotinja

Vukotići su od čevskih Vukotića

Vukčevići su od Vukčevića iz Lješanske nahije

Vuletići su od Vuletića iz Zete (Golubovci)

Generalovići su iz Zete

Dapčevići su od Dapčevića – Borojevića iz Ljubotinja (Vignjevići)

Draškovići su iz Bjelica

Đurišići su iz Lješanske nahije (Parci)

Jablani su od Jablana iz Dobrskog Sela

Jokmanovići su iz Zete (Vukovci)

Kažije su iz Lješanske nahije (Gradac)

Kaluđerovići su od Kaluđerovića iz Ljubotinja (Začir)

Klikovci su od Klikovaca iz Zete (Mahala)

Klimovići su iz Krivošija[23]

Kneževići su od Kneževića – Lipovaca iz Građana

Kojičići su iz Crmnice (Gluhi Do)

Kolini su od Kolina iz Ljubotinja (Začir)

Krstovići su iz Crmnice (Sotonići)

Lađići su od Lađića iz Zete (Ponari)

Lepetići su od Lepetića iz Herceg-Novog[24]

Maraši su od Maraša iz Zete (Bijelo Polje)

Markovići su od Markovića iz Lješanske nahije (Buronje)

Mikilji su od Globara iz Lješanske nahije

Milanovići su od Milanovića iz Dobrskog Sela

Milaševići su iz Bjelica (Tomići)

Milonjići su iz Lješanske nahije

Nikići su od Nikića iz Crmnice

Nikolići su srodni Kovačevićima u Dobrskom Selu, o čemu je pisano na: http://www.poreklo.rs/2016/02/16/bratstva-plemena-dobrsko-selo/

Pavlićevići su iz Ćeklića (Petrov Do)

Pajovići – jedni su od Dabanovića iz Crmnice (Seoca), a drugi od Pajovića sa Cetinja (Očinići)

Pejovići u Đalcima su od bjeličkih Jovanovića

Perovići su iz Zete (Ponari)

Petrovići su od Petrovića – Lipovaca iz Građana

Popovići – jedni su od Popovića – Lipovaca iz Građana, a drugi od Popovića iz Zete

Počeci su od donjokrajskih Počeka sa Cetinja

Radanovići su od Kričija iz Građana (Gađi)

Radomani su od Radomana sa Ljubotinja

Radunovići su od Radunovića iz Lješanske nahije

Radusini su od Radusina iz Lješanske nahije

Rađenovići su iz Crmnice (Bukovik)

Sjekloće su od Sjekloća – Gorevuka iz Dobrskog Sela

Terzići su od Terzića iz Zete (Mataguži)

Ćepetići su od Ćepetića iz Lješanske nahije

Ulićevići su iz od (V)ulićevića iz Crmnice (Brijege)

Heraci[25] su od (H)erakovića iz Njeguša

Cmolovići su od Cmolovića iz Šaranaca

Čelebići su od Čelebića iz Lješanske nahije

Šanovići su od Šanovića iz Zete (Gostilj)[26]

_____________________________________________________________

IZVORI:

Riječka nahija u Crnoj Gori – Andrija Jovićević

Stara Crna Gora – Jovan Erdeljanović

Dva deftera Crne Gore iz vremena Skender-bega Crnojevića – Branislav Đurđev i Lamija Hadžiosmanović

Pomeni crnogorskih plemena u kotorskim spomenicima (14-16. vijek) – Risto Kovijanić

Izveštaj i opis Skadarskog sandžaka Marijana Bolice

Strugari, bratstvo u Ceklinu – Blažo Strugar

Kostići, bratstvo u Ceklinu – Branko Kostić

Boka – Sava Nakićenović

Velika – Mirko Brković

Prezimena u Crnoj Gori – Vukota i Akim Miljanići

slika na naslovnoj strani: Karuč

_____________________________________________________________

[1] Dakle, osnovni naziv bio bi Teklin.

[2] Mihaljevići i danas slave Svetu Teklu. Sudeći prema slavi, oni bi mogli biti bratstvo Starih Ćeklića.

[3] Vuk Piperović je zanimljiv zbog svog prezimena. Naime, u srednjevekovnom Gornjem Dobru, Dobrskom Selu, susednom Ceklinu, u vreme Ivana Crnojevića pominje se Mihailo Piper, koga je Crnojević proterao zbog „nevjere“, kako se navodi u njegovoj povelji iz 1485. godine. Piperi su zasnovali istoimeno selo u Donjem Dobru, koje je kasnije ušlo u sastav plemena kao Dobrska Župa. Ako uzmemo u obzir i pipersko poreklo nekih ceklinskih rodova iz ovog perioda, izgleda da su Piperi igrali značajnu ulogu u nastanku i razvoju Ceklinjana.

[4] U turskim defterima iz 1521. i 1523. godine, navodi se selo „Reka“ (1521), odnosno „Rečani“ (1523).

[5] Kao Irvas.

[6] Arbanasi se pominju u povelji kralja Milutina još 1296. godine, zatim kroz 15. i 16. stoleće i kod Bolice 1614. godine. Kasnije je selo zamrlo. 1521. godine, selo je imalo 64 kuće i 21 baštinu. Osim nekoliko imena za koja se ne može pouzdano reći kojoj narodnosti bi mogla pripadati (hrišćanska imena u opštoj upotrebi), onomastika Arbanasa u ovo vreme je slovenska.

[7] Premda, ovo bratstvo ima predanje o doseljenju iz Bajica.

[8] Lazarevići u Glavatičićima su starosedeoci Grblja, vlasteoskog porekla. O njima je pisano u tekstu o Grblju na:

http://www.poreklo.rs/2016/01/20/grbljani/

[9] Kostići u Rvašima i Dodošima dele se na manje ogranke („trbuščiće“): Laboviće, Lukiće, Miloviće i Turčinoviće.

[10] Jovićević tumači ovo prezime talijanskom rečju sovrano – vladalac.

[11] S druge strane, krtoljski Kostići smatraju da su poreklom iz Crmnice, od bratstva Plamenaca, od čuvenog ratnika Rada-Koste Plamenca koji se sredinom 17. stoleću naselio na mletačku teritoriju u Krtole.

[12] Nikšićki Kostići, međutim, imaju predanje da su od rovačkih Gojakovića, odnosno ogranak plemena Nikšića.

[13] Rodonačelnik veličkih Ceklinjana je Vuk Đurašković.

[14] Za Đuričane postoji i drugo mišljenje: da su poreklom od Dobrilovića iz Dobrskog Sela.

[15] Strugari su se prezivali Mijatovići do vremena preseljenja na Strugare, kad su prozvani Strugarima po selu u koje su došli. Strugari se pominju još 1485. godine u povelji Ivana Crnojevića, ali je tada u selu živelo starije ceklinsko bratstvo (moguće da je i ono nosilo ime Strugari).

[16] Izgleda da je prezime došlo od nadimka nekog od predaka – Lopica. U 18. stoleću živeo je čuveni ceklinski knez Marko Lopica. Prema rodoslovu Lopičića, ovo prezime datira od 16. stoleća i obuhvata i ogranke nezavisne od kneza Marka.

[17] Navodno su od njegova dva brata Vukčevići u Lješanskoj nahiji i Zeci u Grblju. Lješanski Vukčevići, međutim, imaju sasvim drugačije prednje, po kojem su oni, Bolevići i Milići u Lješkopolju i islamizirani Amatbašići, potomci četvorice braće doseljenih iz Lješa, krajem 15. stoleća. No, ovo ne isključuje mogućnost da su Bokovljani ogranak Vukčevića, a naročito s obzirom na zajedničku staru slavu Đurđic. Što se Zeca tiče, u Grblju postoje dve familije tog prezimena: oni u Pelinovu su tu došli iz Pobora, dok su Zeci u Šišićima potomci domazeta koji je došao iz Crne Gore početkom 18. stoleća, te nije isključeno da su ogranak Bokovljana.

[18] Prema pop-Mihailu Borozanu („Prilog istoriji ceklinskog plemena“, 1936), doseljenje Bora Radivojeva u Bokovo bilo je 1555. godine. U knjizi se navodi i dokument sa sabora na Obodu 1609. godine na kojem je jedan od učesnika Šćepan, praunuk bana Radivoja.

[19] Zanimljivo je da Burzani u Lješanskoj nahiji (Draževina) slave Đurđic, što je i stara slava Borozana, te i zbog toga, kao i sličnosti prezimena, nije isključeno da su ova dva roda u nekoj srodničkoj vezi.

[20] Lajkovići u Zeti su veliko bratstvo, koje, po jednoj verziji potiče od starog plemena „Grlja“. Slave Petrov-dan, što je i stara slava Ulića. Njihovo predanje takođe govori da su poreklom iz Pipera, od Mrka. Predak im se zvao Gordoba, imao je tri sina, koji su, zbog nekog ubistva, pobegli iz Pipera u Ljubotinj. Od njih su Prlje u Ljubotinju i Ivovići u Seocima. Jedan sin (navodno imenom Grlja) dođe u Zetu i od njegovog sina Lajka su Grlje u Lajkovićima, a po njemu se zove i selo. Prema onome što je Jovićević zabeležio, narodno predanje govori da su Grlja i sin mu Lajko došli u Zetu početkom 17. stoleća, međutim, Grlje se pominju u Zeti još sredinom 15. stoleća, a postoji i mišljenje da su oni starinci u Zeti, od starog plemena Grlja (Grelja). Više o Grljama može se videti na: http://www.poreklo.rs/2016/02/01/bratstva-zete-i-ljeskopolja/.

[21] Predanje Prlja (slave Aranđelov-dan, ranije Petrov-dan) u Ljubotinju imaju predanje da su od pretka koji se doselio iz Mrkojevića (ranije prezime Barjaktarović) u 16. stoleću. I oni ističu srodstvo s Lajkovićima iz Zete. O njima više na: http://www.poreklo.rs/2016/02/06/bratstva-plemena-ljubotinj/.

[22] Po azbučnom redu

[23] Klimovići su se sasvim iselili iz Krivošija 1881. godine, jedan deo u Rvaše, a drugi u Nikšić, tako da ih u Krivošijama nije bilo kad je Nakićenović skupljao podatke za rad o Boki.

[24] Lepetići (Đurđev-dan) su potomci Ćetka Lepete koji se naselio u Mokrine kod Herceg-Novog 1692. godine, a došao je iz Lepeta u Hercegovini, između Mostara i Konjica. Neki Lepetići su se u 19. stoleću doselili u Dodoše.

[25] Jednina: Herak

[26] S obzirom da su Šanovići ogranak Lajkovića – Grlja iz Zete, oni su u dalekom srodstvu sa ceklinskim Ulićima.


Komentari (28)

  • Ranko

    Postoji predanje da su Bubanje ogranak starog ceklinskog bratstva Lalović. Toponimi: Lalino Ždrijelo, Lalina Glavica, Lalino brdo podsjećaju na to staro bratstvo. Jovićević u Riječka nahija, CID, Podgorica, 1999. str. 155., navodi da se u Meterizima nalazi Lalino Ždrijelo, “nazvano po kakvom Lali“.
    U Bubanjama naročito rođakanje postoji sa Ralevićima. U knjizi Bihor i Korita, Milisam Lutovac je zabeležio predanje o tri brata: od jednog su Bubanje, od drugog Radevići u Velikoj a od trećeg Šabotići. Bubanje, kao i svi Ceklinjani u dolini Lima slave sv. Alimpija.

    Odgovori
  • Rade Brakočević

    Svi koji se kazuju da su porijeklom Ceklinjani ( a Vasojevići i njih zovu Srbljacima) u dolini Lima ne slave Sv. Alimpija. Ima i Đurđevaca ( možda više, nijesam ih brojao), koji slave Sv. Georgija – Đurđic – 16 novembra. U Đurđevce spadaju bratstva: Popovići na Lužcu i u Beranama, Tomaševići, Pajkovići, Radičevići i Vekovići – svi u Lužcu i okolini. Onda u Dolcu i Veskovići u gradu, Radičevići u Zaostru, Labudovići u Donje Luge, Radovanići u Donjoj Ržanici i Đuraškovići u Budimlji i Dapsiću. Svi ostali su Alimpijevci: Ralevići, Radevići, Đuričani i Gornjoveličani – Vučetići, Paunovići i drugi njihovi srodnici iz kasnije etničke grupe. Slava pravih Đuraškovića u Ceklinu je Sv. Nikola. Đuraškovići u Budimlji slave Đurđic. Po svoj prilici bratstva koja pričaju da su Ceklinjani u dolini Lima su porijeklom iz Ceklinske župe i to su starinački rodovi. Pomenimo brojne i znamenite Adroviće ( javljaju se i kao Hadrovići) u Gornjem Bihoru koji primiše islam i koji pripovijedaju da su od Đuraškovića iz Ceklina, sa kojima se rođakaju.

    Odgovori
  • Rade Brakočević

    Da navedem i druge Ceklinjane u Gornjem Polimlju, tačnije Velici: Boškovići, Ognjanovići, Petrovići ( u Srbiji đe su uzimali nova prezimena: Veličanin, Veličković, Kanjević, i druga) u Makedoniji Veličkov, Radevići, Steševići, Tomovići, Stamatovići.

    Odgovori
  • Rade Brakočević

    Slučajno izostavljeni Đokići u Dolcu, takođe Lužčani, slava Đurđic, po B. Laleviću i I. Protiću. Ovi Đokići imaju i drugu priču.

    Odgovori
  • Ranko

    U pravu si Rade za ovu dopunu što se tiče rodova koja slave sv. Đurđica. Mislim da su bratstva u dolini Lima koja slave sv. Alimpija uglavnom iz Župe ceklinske. Nije mi pri ruci knjiga o Velici pa da ih tačno nabrojim, ali mi se čini da tamo sv. Alimpija slave i Živaljevići, a ako se ne varam oni nijesu iz Župe.
    Mislim da su na sajtu Velika.me nabrojani Alempijevići u Velikoj po mjestu porijekla.

    Odgovori
  • Nebojša Babić

    Za Popoviće, Tomaševiće, Pajkoviće i njima srodne familije u Lužcu postoji nedoumica da li su iz Ceklina ili Dobrskog Sela. Isto važi i za Đuričane.
    http://www.poreklo.rs/2016/02/16/bratstva-plemena-dobrsko-selo/
    Premda, ako prihvatimo (realno) mišljenje da su u pitanju starinački riječki rodovi, onda to i nije od nekog značaja, jer su dobrski i ceklinski starinci uglavnom ista populacija.

    Odgovori
  • Vladimir

    Dodajte podaci o plemenu Zagarac!

    Odgovori
  • Nebojša Babić

    Vladimire, doći će i Zagarač na red. Nego, sad imamo neke druge projekte u radu.

    Odgovori
  • Nebojša Babić

    Posredno, moguće je da imamo jedan DNK rezultat iz Ceklina, a odnosi se na Bokovljane.
    Naime, testiran je Vuletić iz Limljana u Crmnici, a ovaj rod potiče od Mudreša iz Bokova:
    Vuletić je nosilac haplogrupe G2a L497.
    O tome na:
    http://www.poreklo.rs/forum/index.php?topic=391.msg31382#new
    http://www.poreklo.rs/forum/index.php?topic=643.msg31423#new

    Odgovori
  • Mladen Božović

    G. Babić spominje se selo Zagora i iseljeno bratstvo Babiće. S druge strane se spominje bratstvo Božovića koje je, navaodno, porijeklom iz bjeličkih Mikulića. Da li se misli na bratstvo u Zagori ili drugdje?

    Bratstvo Božovića u Zagori vodi porijeklo od Boža Milića iz Resne, koji je tu došao početkom 18. st. O tome piše i Jovićević. A postoji i potvrda vlasništva jednom od Božovih potomaka u Cetinnjskom ljetopisu.

    Odgovori
  • Nebojša Babić

    Mladene, pozdrav.
    Nisam povezivao Babiće i Božoviće iz Zagore. Babići su starije stanovništvo, a Božovići kasniji doseljenici.
    Što se veze Božovića s Milićima tiče, pogledajte str. 611 i 612 Jovićevićeve knjige. On tamo koristi upravo isti izraz koji sam ja ovde upotrebio „od Mikulića“, a u bratstvenom smislu (kaže da su „s Rešnje,a od Mikulića, koje bratstvo i danas tamo postoji“). Što se veze Božovića s bjeličkim Milićima tiče, Jovićević ih vezuje samo po slavi.
    Ne kažem ja da Božovići nisu od Milića, samo sam uzeo podatak iz Jovićevićevog rada.

    Odgovori
  • Mladen Božović

    Božovići su starinom iz Bjelica s Rešnje, a od Milića, koje bratstvo i danas tamo postoji. Njihov predak Božo došao je ovdje kao bjegunac, jer je bježao od krvi, i nastanio se na pustom selištu. Tu su ga našli Bjelice, kad su se uvuklu na ovo tuđe zemljište, a kad su ih Ceklinjani odagnali, Božo sa svojim sinovima ostane u Zagori u zajednici sa Ceklinjanima , pa tu i danas njegovo potomstvo živi i broji 16 domova. Božovići se zovu po Božu, svom rodonačalniku, od njega do današnjeg naraštaja broje 7 pasova; dakle, njegovo preseljenje datira prije nekih 170-180 godina. Božovići su negda slavili Jovanj-dan (07. 01) kao što Milići u Bjelicama i danas slave, a sada slave Ivanj-dan (23. 09).

    Andrija Jovićević, Riječka nahija u Crnoj Gori, str. 211-212

    Ovo: „a dod Milića“, u prvoj rečenici, je stavljeno u kurziv. Knjiga je, inače, jedna od onih koje su na raspolaganju na ovom vašem sajtu. Nema veze, omaške se dešavaju. To šalje dotičnima poruku da to isprave što, evo, čine.

    Samo jedno pitanje, g. Babiću: imate li vi veze sa Babićima odseljenim iz Zagore? Po pričanju jednog rođaka ođe, u vrijeme Balkanskih ratova, jedan od našijeh je naišao na potomke tijeh Babića neđe oko Bregalnice.

    Odgovori
    • Nebojša Babić

      Mladene, u pravu ste, koristio sam izvor u kojem je štamparskom greškom napisano Mikulići umesto Milići.
      Moji Babići nemaju veze po poreklu s ceklinskim Babićima.

      Odgovori
  • berislav

    Pozdrav svim istraživačima, i onim koji znaju i onim koji prepisuju, ali, na žalost, pogrešno, namjerno ili nenamjerno! Đuraškovići su jedno od najmoćnijih bratstava u cjelokupnoj istoriji Crne Gore – ustoličili su Petroviće na vlast, a ovi su im to vratili onako kako i ne treba, predvođeni Zekom Malim. Đuraškovići nijesu nikog zvali ,,gospodare“ i nikom nijesu ljubili ruke, a priča da ih Vasojevići zovu Srbljacima je netačna, što i pokazuje istorija beranske doline – između ostalog, najbolja imanja i najbolji položaj u dolini i oko nje su u posjedu potpmaka Đuraškovića, kojima ni Turci, ni Vasojevići nijesu mogli ništa, jedino ovi potonji da uništavaju arhivu u kojima se spominju pjesme i podvizi junaka iz ovog bratstva.
    Netačna je i priča. da Đuraškovići vode porijeklo od Leke iz Kimenata, jer je opis njegovog puta i dolaska u Pipere nemoguć, a naročito povratak i otmica Tijaninog sina. Đuraškovići su vlastela sa dvora Ivana Crnojevića, a otuda i priča da su, u stvari, porijeklom Crnojevići. No, to je posebna priča, ali, jednom za svagda treba raščistiti ko su u beranskoj dolini i njenom zaleđu pravi Đuraškovići sa Ceklina, ne iz Dobrskog sela.
    To su: Đuraškovići u Budimlji i u Dapsiću, ali ne i svi ( nijesu oni koji vode porijeklo od starinačkih domaćih stanovnika, koji su svoje prezime izveli od imena Đuraš, raspostranjenog po cijeloj Crnoj Gori,zatim Pajkovići, Tomaševići i Popovići iz Lušca i Berana ( ali ne i svi, jer i među njima je onih koji su radi zaštite uzeli ta prezimena i slavu), Labudovići i Radojevići sa Luga i Radovanići iz Donje Ržanice. Svi ostali koji se kazuju da su potomci ovog velikog bratstva su to uradili radi zaštite i zbog toga što svi u Crnoj Gori vole da su od .,,velikih, pa ili od vladara i vlastele iz Srbije ili stare Crne Gore“.. Zato ovakva istraživanja treba ostaviti istinskim stručnjacima a ostali mogu čitati a ne da ne unose zabune. Uostalom, šta bi bilo, kad bi se objavili naučni spisi u kojima se,na pravi način, dokazuje prisutnost raznih krvi, ali bez ikakvih DNK dokaza, jer jnauka nešto sasvim drugo od toga.
    Dakle, ostavite potomke Đuraškovića u beranskom kraju na miru, znaju oni odlično svoje porijeklo, i ne pripadaju onim brastvima koja su prihvatila da su stigli odnekuda,, pa ili sa Kosova ili iz stare Crne Gore, da im se ne bi otkrilo da su domorodačko stanovništvo, koje, recimo, u vrijeme cara Dušana i kasnije Brankovića, nijesu imali nikakva prava i živjeli su izvan gradskih zidina, Beranski Đuraškovići, ali samo pobrojani, su potomci ovog slavnog bratstva i stigli su sa Ceklina ispod Ceklinštaka.

    .

    Odgovori
  • Joksim

    Berislave, prijavite se na Forum Porekla. Imate zanimljiva zapažanja o tome koja su bratstva od Đuraškovića, u Ravnom Hasu – beranskoj kotlini, a koja nijesu, a „misle da jesu“. Šta kažete za veliko muslimansko – bošnjačko bratstvo Adrovića iz Vrbice… – Gornji Bihor i njihovom rođakanju sa Đuraškovićima?

    Odgovori
  • Nebojša Babić

    Berislave, rado ću i vas i vaše beranske Đuraškoviće ostaviti na miru. Ja sam samo „prepisivač“ koji je ovde sažeo jedan naučni rad, radi lakšeg snalaženja onih koji traže određene podatke. Na kraj pameti mi nije da se bavim vašim bratstvom, imam preča posla u životu.
    Izvolite, napišite tekst o vašim Đuraškovićima, razjasnite tu priču ko je ko, a ko nije.
    Osim toga, uopšte ne shvatam šta je poenta vašeg pisanija. Da niste od Gornjaka? Poreklo od Crnojevića? Posebnost nekih Đuraškovića u odnosu na druge u Polimlju? Veličina vašeg bratstva?…

    Odgovori
  • Nebojša Babić

    S obzirom da ti rezultati više nisu nejavni, neka stoje ovde uz članak, kao dodatni podatak o ceklinskim Gornjacima.

    Za sada imamo dvojicu testiranih Gornjaka, od ogranka Vuliča Krstićeva: Ražnatovića i Jovićevića. Naravnop, utvrđena je ista haplogrupa I2a CTS 10228. Kod Ražnatovića je utvrđena i podgrana Z17855.

    https://dnk.poreklo.rs/tabela-pojedinacne-grupe/?grp-filter=I2%20DN

    Odgovori
  • Rodoslovac

    > Grujica Vukosavov je takođe imao dva sina: Od Vukmira su Vukmirovići, Kraljevići i Dragojevići, a od Boriše – Lopičići[16].

    Mala ispravka za ovo. Grujica je imao 3 sina. Vukmira, Borišu i Prela. Ali od Prela nije ostalo poroda. (nominativ = Prele, genitiv = Prela)

    Odgovori
    • Rodoslovac

      To je sačuvano i kao predanje sa koljena na koljeno i u pisanim radovima, npr

      Riječka Nahija, Andrija Jovićević, Državna štamparija Kraljevine Srbije, Beograd 1911. – strana 225 paragraf 3
      Slike iz prošlosti Ceklina, A. Jovićević i M. Strugar, Srpska štamparija, Zagreb 1902 – strana 32 paragraf 2

      Odgovori
  • Nebojša Babić

    Nije sporno. Gledao sam da navedem Grujičine sinove od kojih je ostalo potomstvo. Zahvaljujem na dopuni, u svakom slučaju.

    Rodoslovac, jeste li vi od Donjaka?

    Odgovori
    • Rodoslovac

      Da, sa Vukmirove strane.

      Ne pisah to sa namjerom da prigovaram. Ima još nekih detalja koji bi se moža mogli izmjeniti, dopuniti, na drugačiji način interpretirati ali to izlazi iz okvira jednog članka. Vama svaka čast za pošten trud i rad koji ste uložili u ovo. Sve u svemu to je odličan opšti pregled. Izvori su navedeni pa se može dalje preciznije diskutovati o pojedinim detaljima.

      Svako dobro Babiću.

      PS
      (U prvom komentaru napisah Briša umjesto Boriša, ako možete ispravite. Da nekome ne pravi dodatne zabune.)

      Odgovori
      • Vukmir

        Jel bi možda znali nešto o prezimenu Vukmir, skraćivano je od Vukmirović, živeli su u Brđanima u krajini. Prababa je pamtila priče od oca da su došli iz Crne Gore. Ako bi znali nešto bilo bi od koristi. Unapred hvala.

        Odgovori
  • Nebojša Babić

    Ispravljeno!

    Rodoslovac, jesi li razmišljao o testiranju?
    Rezultat Donjaka (koji još uvek ne znamo) bio bi jako zanimljiv.

    Svako dobro!

    Odgovori
  • Nebojša Babić

    Potvrđeno srodstvo dve grane Gornjaka:

    Đurašković I2-CTS10228>Z17855

    https://www.poreklo.rs/forum/index.php?topic=3104.560

    Odgovori
  • nina

    Nebojša da li bi šta pomoglo da se neki muški od šormaza testira.U Turskim defterima iz 1523 našla sam Đuro Soro ,Nikola, Radun , a opet to Soro je negde i Šoro,Erdeljanović piše da su neki
    otišli u Crnoi lug Livanjsko polje i da su Šormazi,i od Šormaza izJaruge je moj muž i preko 200 potomaka od tri brata koji su došli iz Kanjana Dalmacija oko 187o god. na begovo imanje .Pozdrav.

    Odgovori
  • Nebojša Babić

    Nina, svako testiranje je dobrodošlo. Imamo već rezultate tri grupe rodova sa područja Ceklina, tako da ima materijala za upoređivanje.
    Postupak testiranja je opisan na našoj stranici, pa ako se neko vaš odluči na taj korak – tu smo!

    Odgovori
  • Djuro vukmanovic

    Zanima me porijeklo vukmanovic vrlo malo sam nasao na internetu i ono sto sam nasao je dosta kontradiktorno kao naprimjer od grujice nastase tri sina vukmir ,borisa i brela
    Pa sada od Vuknira nastase
    Vukmirovici
    Kraljevici
    Dragojevici
    Od Borise nastase
    Lopicici i po jedboj teoriji i
    Vukmanovici
    Brela nije imao poroda
    A oo drugoj teoriji od
    Vukmirovica nastase Vukmanovici
    ne kaze kako i od koga Vukmirovicevog sina
    Molim za pomoc

    Odgovori

Ostavi komentar

© 2012- 2013 POREKLO poreklo.rs

Scroll to top