Srpske dinastije i albanske plemićke porodice Reviewed by Momizat on . Saradnik portala poreklo dr Duško Lopandić u svom novom tekstu piše o vezama srpskog i albanskog plemstva iz perioda slavnih vladara Nemanjića (Brankovića, Lazar Saradnik portala poreklo dr Duško Lopandić u svom novom tekstu piše o vezama srpskog i albanskog plemstva iz perioda slavnih vladara Nemanjića (Brankovića, Lazar Rating:
You Are Here: Home » Autori » Srpske dinastije i albanske plemićke porodice

Srpske dinastije i albanske plemićke porodice

Saradnik portala poreklo dr Duško Lopandić u svom novom tekstu piše o vezama srpskog i albanskog plemstva iz perioda slavnih vladara Nemanjića (Brankovića, Lazarevića…), s jedne, i Kastriota (Skenderbega), Komnina i Topija, sa druge strane…

Srednjovekovne srpske dinastije su bile bračnim vezama povezane sa mnogobrojnim plemićkim porodicama u susedstvu. To je bio način da se uspostave bliski politički i saveznički odnosi. Ovde ćemo prikazati neke od veza srpskih dinastija sa albanskim susedima. Poznate albanske velikaške porodice srednjeg veka su bile Topija, Muzaki, Arianiti, Dukađin, Kastriot. Ove veze su nastajale još u vreme prvih Nemanjića, a postale su posebno intenzivne i bliske u vreme najezde Turaka, kada su se oba naroda našla na putu znatno moćnije sile i veće opasnosti.

Jedna princeza iz kuće Nemanjića bila je udata za albanskog poglavara. Radi se o Komnini, kćeri kralja Stefana Prvovenčanog i rođenoj sestri kralja Radoslava, čija majka je bila vizantijska princeza Jevdokija, kći cara Aleksija II Anđela. Princeza Komnina je u prvom braku bila udata za Dimitrija, sina Proganova (umro oko 1215. godine). U jednoj povelji Dubrovčanima, Dimitrije pominje svoju vizantijsku titulu „panipersevast“, koju je verovatno dobio kao zet srpskog vladara. On se naziva i „arhont Arbanasa“ i prvi je albanski velikaš koji je pokušao da (bez uspeha) osamostali arbanaske zemlje u predelu Kroje. U drugom braku, Komnina se udala oko 1217. godine za „sevasta“ Grgura Komonu, takođe Arbanasa, gospodara Kroje i Elbasana, sa kojim je imala jednu kći. Pretpostavlja se da iz braka ove kćeri nepoznatog imena (unuke Stefana Prvovenčanog) sa albanskim knezom Golemom potiče albanska porodica Arijanita Komnina.

Dve najznačajnije ličnosti albanskog porekla koje povezuju srpske i albanske dinastije, kao i istoriju ova dva susedna naroda su, bez sumnje bili srpska despotica Angelina, kao i albanski junak Đorđe Kastriot – Skenderbeg.

Albanka – srpska svetica

Angelina je bila kći albanskog velikaša Đorđa Arianita Komnina, koji je, možda, kako smo naveli, poticao iz porodice koja je za pretka imala i kralja Stefana Prvovenčanog Nemanjića. Đorđe (Đerđ) Arianit je bio vođa borbe protiv Turaka. Pokrenuo je Arbanase između Valone i Skadra i pobedio u tri bitke u periodu 1433-1436. Oko 1456. godine dobio je od Venecije titulu „velikog vojvode“ i vladao je između Drača i Skadra. Imao je sina Konstantina, koji je kasnije bio regent grofovije Monferato, u Italiji. Od tri poznate kćeri, dve (Angelinu i Gojislavu) je udao za srpske vladare (despota Stefana Brankovića i Ivana Crnojevića, gospodara Zete), a treću (Androniku) za Đorđa Kastriota.

Angelina se udala 1460. godine za prognanog i slepog srpskog despota Stefana Brankovića (levo na slici). Oboje supružnika su, dakle, po raznim linijama bili i potomci srpskog velikog župana Stefana Nemanje. Despot Stefan Slepi je bio sin despota Đurđa Brankovića. Turci su Stefana i njegova brata Grgura još kao mladiće oslepeli, kako bi kaznili njihovog oca. Pred kraj Srpske despotovine, Stefan je nakratko proglašen za despota, ali je nakon samo nekoliko meseci „vlasti“ morao da beži iz Smedereva (1459). Dubrovčanin Mavro Orbin je u svom „Kraljevstvu Slovena“ napisao da je „Stefan pobegao u Albaniju, gde je po nagovoru svojih uzeo za ženu Anđelinu, ili kako drugi vele Teodoru, kreposnu ženu, kćer Skenderbegova tasta Arianita, da kuća ne bi ostala bez naslednika“. Verovatno je u ostvarenju ovog braka znatnu ulogu igrao i Đorđe Kastriot, kome je Angelina bila svastika.

Angelina se zaista pokazala kao kreposna i odana žena, koja je sa svojim mužem i decom delila sve nedaće prognane kuće Brankovića i rasejanog srpskog naroda. Početkom 1461. godine bračni par napušta Albaniju i odlaze u Veneciju, gde je Stefan imao titulu patricija. Od goričkog grofa su kupili jedno imanje u Furlaniji, sa zamkom koji su nazvali Beograd. Tu je Stefan i umro 1471. godine, a despotica Angelina je ostala kao siromašna udovica sa troje dece: Đorđem, Jovanom i Marom (Marijom). Pred smrt, Stefan je pisao Dubrovčanima, moleći ih da pomognu njegovoj supruzi i deci: „Preporučuju vi moju Angelinu i moju dečicu Đuru i Maru i Jovana, pred Bogom i pred Pričestom, i pred svemi svetim: što vi šnimi, to Bog svami…“ Negde oko 1485. godine Stefan je proglašen za sveca.

Iz žitija svete Angeline Srpske

Prepodobna mati naša Angelina primi u Sremu sveti i anđelski monaški čin, u ženskom manastiru kod Krušedola, zadržavši na monašenju isto ime Angelina (što znači: Anđelska). Od početka svoga zemnog života ona se usrdno podvizavaše na spasenje svoje duše, no sada priloži trud trudu i podvig podvigu. Sva se predade molitvi, delima milosrđa i opravljanju svetih hramova i manastira Božjih u Sremu. Zbog svih tih svojih mnogobrojnih dela, ona je, kao savršena hrišćanka, supruga, majka i monahinja, od naroda s pravom dobila naziv „Majka Angelina“, Poživevši tako sveto i bogougodno, ona najzad počinu od trudova svojih i mirno usnu u Gospodu 30. juna 1520. godine. Sahranjena bi u ženskom manastiru kraj Krušedola, a kada posle nekoliko godina njeno sveto telo bi „objavljeno“, njene svete mošti biše prenete u crkvu manastira Krušedola i položene u isti ćivot sa moštima svetog joj sina Jovana despota.

Stefanova i Angelinina kći Mara (ili Marija) bila je, uz posredovanje nemačkog cara, 1493. godine udata za Bonifacija V, markgrofa od Monferata i direktnog potomka vizantijske carske porodice Paleolog (po pobočnoj, mlađoj liniji, koja je vladala u Italiji), sa kojim je imala dva sina. Potomci iz ovog braka po ženskoj liniji su i pripadnici nekih od najčuvenijih evropskih vladarskih dinastija (npr. Austrijski carevi Habsburg-Loren i drugi).

Angelina se sa porodicom selila od albanskih planina, preko Italije do sremske Fruške gore. Tri puta je prenosila mošti svoga muža (Svetog Stefana) i dva puta sina – i to u velikoj oskudici. U Sremu je podigla manastir Sretenje gde se i zamonašila i umrla 1520. godine. Brzo nakon smrti proglašena je za svetu. Kroz Službu prepodobne Angeline iskazane su i njene hrišćanske vrline: čistota podvižničkog života, milosrđe, strpljivost i mudrost, odanost supruge, požrtvovanost majke. Dan Svete Angeline je 30. juli. Pored Stefana i Angeline, Crkva je za svete proglasila i njihove sinove, despota Jovana i vladiku Maksima (despot Đorđe). Kada su Turci 1716. godine spalili manastir Krušedol, od mošti prepodobne Angeline sačuvana je samo leva ruka.

Skenderbeg – balkanski junak

Angelinin zet, muž njene sestre Andronike bio je veliki albanski i balkanski junak Đorđe (ili Đurđe, Đerđ) Kastriot – Skenderbeg. Postojbina Đurđa Kastriota Skenderbega je Epir.

Skenderbegova porodica je bila u vrlo bliskim odnosima sa slovenskim-srpskim velikašima. Đorđeva majka Voisava (Vojislava Tripalda) bila je kći srpskog plemića iz Donjeg pologa u Makedoniji. Skenderbegov pradeda nosio je slovensko ime Brailo (ili Branilo). Brailo je bio kefalija u Janini (Epir) u vreme vladavine poslednjih Nemanjića. Brailov sin Pavle držao je oblast Debra, dok je Pavlov sin Ivan Kastriot proširio posede u Epiru.

Treba imati na umu i činjenicu, da je kod balkanskih naroda, pa i kod Srba, mestimično bio običaj velikog šarenila u davanju ličnih imena. Tako, dešavalo se da otac ima srpsko ime, a sin strano. Zatim, bilo je slučajeva da otac ima srpsko ime, sin strano i unuk strano. No, nigde se u srednjovekovnim izvorima ne javlja ovako očita simbioza pravoslavnih Arbanasa i Slovena u davanju ličnih imena, kao što je to slučaj kod porodice Đorđa Kastriota Skenderbega.

Skenderbegov otac – Ivan (albansko Đon) Kastriot (1407-1437) je sa svojim sinovima, Stanišom, Repošem, Kostadinom i Đorđem, učinio veliki prilog manastiru Hilandaru, dajući mu sela Radostušu i Trebište, kod Debra, što je zabeleženo u jednoj povelji koja se i danas čuva u manastiru. Godine 1430. Ivan Kastriot je sa svoja tri sina sklopio ugovor sa manastirom Hilandar, po kome mu je ustupljen jedan „pirg“ (kula), koji od tada do danas nosi naziv „Arbanaški pirg“. Povelja o poklonu počinje sa sledećom rečenicom: „Po neizrecivom milosrđu vladike moga Hrista, ja, grešni i nedostojni, ne smem se nazvati rob Hrista Boga moga, Ivan Kastriot, sa mojim sinovima Stanišom i Repošem, Konstantinom i Đurđem, potrudih se, po gospodinu Bogu mome svedržitelju i pomoću gospođe Bogorodice Lavri Hilandarskoj…“ Ivanov sin Repoš je 1431. godine umro u manastiru Hilandar, gde mu se i danas može videti grob. Pretpostavlja se da je i sam Ivan Kastriot sahranjen u Hilandaru.

Iz monologa vladike Danila (Gorski vijenac)…

Malen svijet za adova žvala,
ni najest ga, kamoli prejesti!
Janko brani Vladislava mrtva;
što ga brani, kad ga ne odbrani?
Skenderbeg je srca Obilića,
al’ umrije tužnim izgnanikom. —
A ja što ću, ali sa kime ću?
Malo rukah, malena i snaga,
jedna slamka među vihorove,
sirak tužni bez nigđe nikoga

Ivanov mlađi sin, Đorđe Kastriot je kao mlad dopao u tursko zarobljeništvo, gde je primio islam i ime Skender (tj. Aleksandar). Po povratku u Albaniju oko 1444, Skenderbeg – Đorđe odbacuje islam i stavlja se na čelo otpora prodiv nadirućih Osmanlija. Oslobodio je gotovo celo područje srednje Albanije. U neosvojivom utvrđenju Kroji, Skenderbeg će dve decenije pružati herojski otpor Turcima. Iako je imao male snage (12.000 boraca) Đorđe Kastriot se uspešno borio protiv desetostruko veće turske vojske. Umro je neporažen, 1468. godine u Lješu, a njegovo ime je još za života postalo legenda, o kojoj je pripovedano kako po Balkanskim zemljama, tako i na papinom dvoru i u Evropi. Na početku „Gorskog vijenca“ Njegoš peva: „Skenderbeg je srca Obilića…“ Jovan Sterja Popović je napisao dramu „Skenderbeg“.

Skenderbegov sin, Ivan (ili Jan, Đon, Đovani) Kastriot je nakon pada arbanaških zemalja pod Turke izbegao na dvor Napuljskog kralja, gde je, zahvaljujući zaslugama svoga oca, dobio vojovodsku titulu „od San Pijetra di Galatina“. Ivan je bio oženjen kćerkom srpskog despota Lazara Brankovića – Irinom. Imajući u vidu da je Irinina majka bila Jelena Paleolog, kćerka morejskog despota Tome – brata poslednjeg vizantijskog cara (Konstantina XI) – italijanski potomci iz ovog albansko-srpskog braka su istovremeno i potomci poslednje hrišćanske carske dinastije iz Carigrada. Njihovo potomstvo u italijanskoj aristokratiji može da se prati sve do danas. Naime, u braku Ivana Kastriota sa Irinom Branković rođen je sin po imenu Ferante, koji je nosio prezime „Kastriota Skenderbeg„. Ferante nije u „zakonitom braku“ imao muške dece, ali je ostavio kćer Irinu (Mariju), koja se udala za Pietra Antonia, princa od Basinjana, iz porodice Sanseverino. Potomci iz ovog braka pripadali su italijanskim i nemačkim plemićkim porodicama: Bisinjano-Sanseverino, di Kapua, Pinjateli, Darenberg, Vindiš-Grec, Ursel i de Lin idr. Pomenuti Ferante Kastriot je ostavio i vanbračne sinove, čije potomstvo je opstalo do danas (to je porodica „od Kastriote-Skenderbega“).

Brojne veze

Osim navedenih, poznate su i mnoge druge veze između srpskih i albanskih plemićkih porodica. Porodica Kastriot je i po drugim linijama bila povezana sa srpskim dinastijama. Tako je Skenderbegova sestra Marija bila udata za gospodara Zete (tj. Crne Gore) – Stefana (Stefanica) Crnojevića (umro 1465). Iz ovog braka je potekao znameniti Ivan Crnojević (u narodu zapamćen kao Ivan-beg, vladao 1464-1490, desno na slici) koji je sedište Zete, kao i mitropoliju preselio na Cetinje i sazidao čuveni cetinjski manastir. Kako smo pomenuli, ovaj Ivan u prvom braku bio oženjen sa Gojislavom, kćerkom Đorđa Arijanita Komnina, rođenom sestrom svete Angeline Branković kao i Andronike, žene Skenderbegove.

Postoje i brojne veze između srpske vladarske porodice Brankovića i albanske velikaške porodice Topija: sestra Vuka Brankovića, učesnika kosovske bitke i gospodara oblasti Kosova, koja se zvala Teodora (ili Vojislava) bila je udata za gospodara Drača, Đorđa Topiju (1388-1392). Majka ovog Đorđa, bila je Voisava Balšić, udata oko 1370. godine za gospodara Drača, „kneza Arbanije“ Karla Topiju (1359-1388). Karlo Topija je 1381. godine obnovio crkvu svetog Jovana (albanski „Šin Đon“) kod Elbasana u Srednjoj Albaniji, osnovanog u čast svetog Jovana Vladimira, srpskog (dukljanskog) vladara i sveca. Jedna kći Karla Topije zvala se Voislava (po majci). Druga kći, Jelena, bila je udata za Konstantina Balšića, gospodara Kroje i turskog vazala, koji je poticao iz porodice zetskih vladara Balšića i koga su 1402. godine u Draču pogubili Mlečani.

Najzad, Mara, kći Nikete Topije (verovatno sina Karla Topije), udala se 1407. godine za Balšu (III) Balšića, gospodara Zete od 1403 do 1421. godine. Balšina majka je bila znamenita Jelena Hrebeljanović, kći kneza Lazara. Balša nije imao dece pa je je pred smrt sva prava na nasleđe u zetskim zemljama ostavio svome ujaku – srpskom despotu Stefanu Lazareviću.

AUTOR: Saradnik portala Poreklo Dr Duško Lopandić

 

 

 

 


Komentari (8)

  • m.z.latkovac

    ovo su veoma bitne cinjenice…dakle djordje kastriati/skenderbeg[aleksandar]je zapravo srbin ili ja to nisam dobro razumeo??pa ako je to tako onda sam dobio odgovor zasto je i njihova zastava dvoglavi crni orao jer je ona zapravo asocijacija na nemanjicki grb.ovo je zaista zanimljivo….

    Odgovori
    • Aleksandar Marinković

      Latkovac,
      ne znam šta vas zbunjuje u tekstu kad jasno piše da je Skenderbegova porodica arbanaškog porekla. Kada se srpska srednjevekovna država raširila po Balkanu (kralj Milutin i car Dušan), svi Arbanasi su potpali pod srpsku vlast. To je značilo da će njihove plemenske starešine početi da se intezivnije inkorporiraju u srpsko feudalno društvo. To se ostvarivalo venčanjima. Činjenica da su neki od arbanaških plemića zabeleženi i pod srpskim imenima ne znači da su bili Srbi. Ime Đorđe je samo naš oblik imena koji je među Arbanasima prisutan u obliku Đerđ…npr. Jovan je Đon, Josif / Josip je Zef itd. Među našim plemstvom (i narodom) Skenderbeg je bio Đorđe, ali ne znači da se tako zvao u krugu svoje porodice. U to vreme, Arbanasi su bili samo relativno slaba zajednica u Carstvu, a na bliskost većinskih Srba i manjinskih Arbanasa uticali su i feudalni interesi i sama Crkva. Ogroman broj Arbanasa bio je pravoslavan (srpska i grčka crkva) i odlazio je u srpske crkve i manastire. Tako je dolazilo i do kulturnog zbližavanja. Nadalje, u srednjem veku plemstvo se nije igralo asocijacija sa heraldičkim simbolima pa tako ni Arbanasi. Kao što se danas štite simboli, žigovi, pečati, tako su se nekad ljubomorno čuvali grbovi i zloupotrebe su se kažnjavale. Nisam baš stručnjak za heraldiku, ali verujem da je Skenderbeg “preuzeo“ grb na osnovu porodičnih veza sa domom Crnojevića koji su imali takvog orla u porodičnom grbu (raširena krila). Iznad njega bio je crni zmaj. Možda je to inspirisalo Skenderbega.

      Odgovori
      • Dejan

        Aleksandre, bitno je da vi niste zbunjeni. Tekst koji je gospodin saradnik napisao je u najmanju ruku glupost i propaganda Albanskih sirocica, koji tragaju za svojim indentitetom, a gospodin saradnik je tekst sklopio prepisivajuci neke od njihovih podmetacina.
        Arbanasi koje pominjes su se naseljavali vekovima posle zadnjeg napada na Rim, i posli su zajedno sa Vandalima sa obala Severne Afrike, tacnije iz Kartagene ( Carthage, Tunis ) . Otuda ostaci Arbanasa ( Arbëreshët ) duz cele Sicilije po raznim selima.
        Za indentitetom moderne Albanske nacije jos tragaju, jer mesavina kakva jesu od kasnijeg naseljavanih J2b koje doseljava George Maniakes iz sadasnjeg Azerbejdzana i okolike, bas odakle donose i ime ( Caucasian Albania ).
        Otuda zbunjenost oko jezika, kazu da su to dijalekti, a ustvari dva razlicita jezika koji su tek u dvadesetom veku spojeni u nekakav knjizevni jezik. Tek 1908 godine prihvaraju latinicno pismo koje menja do tada tursko pismo pod nazivom Torki.
        Da ne pominjem da nisu postojali na Kosovu i okolini u vreme posle kosovsog boja, moguce je naci, recimo na Kosovu svega 46 kuca, u svega 23 sela na Kosovu. To su 70 godina posle kosovskog boja nasli Turci u katastarskom popisu koji su lepo zapisali i sacuvali, a neka fina gospoda iz Sarajeva, su 1972godine to sve lepo prevela.
        To znaci da oni na severu Albanije postoje u obrisima u to vreme, u malim neseobinama, a vi im dadoste ovde da imaju i plemstvo u to vreme, sto je prvorazredna glupost.
        Stoga molim, skinite tekst jer je nosnovan i nije porepljlen niti jednom istoriskom cinjenicom.

        Odgovori
  • m.z.latkovac

    molim vas objasnite mi ovu vezu blize.

    Odgovori
  • Maki

    Ko su Albanci?
    Turska administracija nije se trudila da porobljenom narodu na Balkanu objasnjava zasto proteruje jedan narod, a doseljava drugi.
    Nove generacije Srba posle visevekovne vladavine Turaka na Balkanu nisu vise pamtile kako su sa danasnje albanske teritorije iseljeni Srbi, Cincari i Grci, a naseljeni Albanci, nekadasnji svedski i nemacki protivnici, Vendi. Albanci nisu Iliri.
    Etnoloska istrazivanja obicaja jednog naroda ne mogu bez poniranja u jezik tog naroda da tacno odrede proslost tog naroda. Kao sto covek pri rodjenju ne daje sam sebi ime, tako isto jedan narod ne moze da sam sebe nazove nekim imenom.
    O periodu naseljavanja sveđana na Skandinaviju govori svedska spisateljka Moa Martinsson u knjizi ”Drottning grågyllene” – “Plavo-zlatna kraljica”.(zastava svedske je plavo-zuta) Ona prica da se se u njihovom narodu sacuvale legende o naseljavanju na Skandinaviju i da je to bilo u pocetkom gvozdenog doba. Na Skandinaviji su svedjani i Norvezani zatekli neki drugi narod koji nije znao za gvozđe. svedjani su krili tehnologiju dobijanja gvozdja. Radnici koji su topili gvozđe krili su se duboko u sumu, a zene su cuvale strazu. Domoroci su spijunirali dosljake da bi saznali tajnu, a svedjani su svojim susedima objasnili da njima gvozdje daje vestica.
    Ako na svedskom kazete da nesto potice od vestice, odnosno da ona nesto daje, onda cete upotrebiti reci:
    häxa ur.(izgovor: heksa ur)
    häxa – vestica
    svedski: häxa ur – od vestice = siptarski: hekur – gvozđe (x = k)
    Nema nijednog evropskog jezika u kome se gvozdje naziva recju: hekur.
    Naziv gvozdja – hekur i svedoci o tome da je Praalbanski narod u vreme pocetka upotrebe gvozdja bio na Skandinaviji i da je ziveo zajedno sa svedskim i norveskim narodom bez vecih problema sve do pocetka sirenja hriscanstva koje je pocelo u osmom veku. Narednih 300 godina hriscanstvo stagnira tako da se u jedanaestom veku proces hristijanizacije obnavlja. cinjenica da se hriscanstvo nije u narodu utvrdilo za tri veka navodi na to da postoji deo naroda koji ne govori istim jezikom, ali nema mogucnosti da na svoj jezik prevede crkvene knjige. Narod koji se odupire hriscanstvu od strane Svedjana i Nemaca, nazivan je recju: Vend, Vendi.
    Ovom svedskom recju vänd i nemackom: vend pozivan je nepokrsteni narod na okretanje, na primanje hriscanstava.
    vänder/ vände/ vänt/ vänd/ vända(glagol) – okretati; menjati se
    Iz knjige “Tajna srpskog jezika kod Hiperborejaca”
    http://srpsko-svedska-etimologija.webs.com/

    Odgovori
    • Dejan

      Naziv za gvozdje su Arbanasi dobili od Vandala sa kojima su zajedno napadali Rim i naseljavali se prvo na Siciliji odakle su presli na podrucje danasnje Albanije. Vandali su ziveli na teritoriji danasnje Prusije nekada, pre nego sto su bili proterani.
      Drugo, postojale su nekada duboke podele oko toga da li germanske jezike treba svrstavati u indoevropske jezike. Evo, pretrazite sledece * EurasianStudies_Türkic Substrate in English * kako bi ste nasli studiju koja govor o slicnostima turskih jezika sa germanskim jezicima.

      Odgovori
  • niša petronijević

    Albanci sami sebe zovu imenom Šćiptar/Šiptar. Turci su ih nazivali Arnautima, Srbi Arbanasima a Mlečani Albancima. Inače se oni u rasnom pogledu pa i jezičkom dele u dve velike grupe : na Severne Albance tzv Gege svetle puti i Južne Albance tzv Toske tamne Mediteranske kompleksije. Takođe Gegama pripadaju i Malisori – Melezari nazvani tako zbog nedovršenog pretapanja Slovena u Albance jer su od Albanaca primili samo Jezik uz Islam ali su zadržali Srpska prezimena i naravno donekle i srpski govor što je jako izraženo duž Albansko-Crnogorske granice. Inače, Albanci spadaju u narode sitne građe i nejake telesne konstitucije ali i jako otporne na spoljne i klimatske uticaje. Drže se zadate reči i zato spravom spadaju u tzv. Poštene Narode gde spadaju i Skandinavci. Ali oni nisu nikako Skandinavskog porekla jer su duplo sitniji od prosečnog Šveđanina tako da nema mesta ovako nategnutoj kvazi teoriji koja lingvističkim akrobacijama tipa : gvožđe – veštica pokušava da genetski poveže Skandinavce i Mediterance.

    Odgovori
  • Nikola Djuran

    Bezrazložno se pravi od muve slon. Pa šta i da su Đerđ Kastriot i despotica Angelina bili Albanci? Prva ličnost je bila jedan od najefektivnijih branilaca Balkana od turskih najezdi između Boja na Kosovu i Velikog turskog rata, kao i odan prijatelj svom pašenogu, despotu Stefanu Brankoviću. Druga ličnost je bila ženski suveren Srbije, proglašena za sveticu zbog svojih vrlina, ljubavi prema narodu kojim je vladala, i mučeničkog životnog puta. Ako ćemo da cepidlačimo, i prva žena Stefana Prvovenčanog je bila rodom iz Vizantije koja je ratovala protiv Stefanovog oca, Nemanje, kao što je supruga kralja Aleksandra I Karađorđevića bila poreklom Nemica. Koliko samo među našim Srbima imamo izdajica, gazivera i saradnika okupatora, više su stranci (koji bilo šta znaju o Srbiji) dušom Srbi nego mi sami. Uostalom, Konuzin je sve rekao 2011-e.

    Odgovori

Ostavi komentar

© 2012- 2013 POREKLO poreklo.rs

Scroll to top